Hoe elke postduif zich te pletter vloog

6 november 2014

Vanavond ga ik naar Verloren Post, een speciale editie van De Vorlesebühne. Normaal is De Vorlesebühne te vinden in Utrecht, maar voor de presentatie van het themanummer van het Vlaamse literaire tijdschrift DW B maken ze ook een uitstapje naar Perdu in Amsterdam. Voor dit nummer van DW B is aan de schrijvers gevraagd om een kort stuk proza te schrijven over wat zij zich voorstellen bij ‘verloren post’.

De schrijvers van vanavond zijn (v.l.n.r, red.): Ester Naomi Perquin, Willem Bongers, Jakob Faber, Patrick Bassant, Bernhard Christiansen, Maaike Haneveld en Jonathan Robijn. De avond wordt begeleid door het muzikale duo Heug, bestaande uit Jan Schellink en Danibal.

Verloren Post

De schrijvers en hun teksten

Bernhard heet ons welkom. Hij legt uit waar de teksten vandaan komen en dat hij – om de avond wat meer vorm te geven – de schrijvers heeft gevraagd om ook allemaal minimaal één tekst te schrijven waarin wordt gereageerd op de tekst van de ander. Maaike Haneveld trapt af en de avond is officieel begonnen.

Al vrij snel merk ik dat ik verwend ben door tekstlezingen waarbij gebruikt wordt gemaakt van acteurs. Ik luister inmiddels naar de tekst van Jakob Faber. Als ik me alleen concentreer op de tekst, dan kan ik horen dat het eigenlijk een grappig, vervreemdend verhaal is. Maar door de langzame, vlakke toon waarmee hij de tekst voorleest, komt dit niet goed naar voren.

Willem Bonger

Gelukkig zitten er ook schrijvers die een stuk vaardiger zijn in het voorlezen van hun eigen teksten. Willem Bonger (zie foto, red.) weet mijn aandacht moeiteloos vast te houden met een verhaal over een man die met een gestolen kaartje naar een naargeestig circus gaat. Hij krijgt daar de macht om over leven en dood te beslissen.

Wat ook goed werkt, is de versneden lezing van Patrick Bassant en Jonathan Robijn. Patrick (op de foto links, red.) leest een tekst voor over een postbode die zichzelf als een spion beschouwt. Volgens hem verzamelt ‘de post’ kostbare informatie. ‘Als iemand de achterkant van de koning likt, weken wij de zegel los en weten wat diegene heeft gegeten.’ Jonathan leest voor over een man die een catalogus met postorderbruiden op zijn mat vindt. ‘De prijs van de dames was omgekeerd evenredig aan hun gewicht.’

Patrick Bassant en Jonathan Robijn

Maar het beste werkt het als de schrijvers op elkaars werk reageren. Hierdoor ontstaat er één universum in plaats van alleen maar losse flarden. Vooral als na de tekst van Maaike Haneveld – over postduiven die zich om de haverklap te pletter vliegen tegen een windmolen en een brief die daarom nooit aankomt – Patrick Bassant reageert met een liefdesbrief gericht aan Maaike zelf. ‘Ik stuurde je Rosinate, het edelste dier op twee poten dat ooit roekoe sprak.’ Het feit dat Maaike het duidelijk ongemakkelijk vindt, zorgt voor een extra amusementswaarde voor het publiek.

De rol van de muzikanten

Wat ik een storend element vind tijdens de avond, is de rol van de muzikanten. Ik vind het toevoegen van muzikale intermezzo’s aan een literaire avond een goed idee – het zorgt ervoor dat het publiek makkelijker een avond doorkomt en zich beter kan blijven concentreren tijdens de lezingen – maar in dit geval vallen de twee samen. De muzikanten ondersteunen de tekst, bijna als een hoorspel. Het probleem is dat deze ondersteuning wordt geïmproviseerd. Soms werkt het, maar veel vaker slaat het de plank volledig mis. Dan leidt het af en in het ergste geval haalt het de dramaturgie van de tekst onderuit. Ik vind het zonde.

Vooral omdat de kwaliteit van de teksten goed is. Er zitten veel grappige, mooie, schrijnende zinnen en beelden in. De ideeën zijn interessant en meestal ook goed uitgewerkt. Maar de teksten komen voor mij tijdens Verloren Post niet tot hun recht. In dit geval kun je beter het tijdschrift kopen en thuis op de bank genieten van het mooie werk van deze zeven schrijvers.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Marjolijn van den Berg

Marjolijn van den Berg (1989) is in 2013 afgestudeerd aan de opleiding Writing for Performance aan de HKU. Als recent afgestudeerd schrijfster weet ze hoe moeilijk het kan zijn om nieuw werk onder de aandacht te brengen. In Lood ziet ze een platform met een oprechte betrokkenheid bij een nieuwe generatie en daar wil ze graag aan bijdragen. Marjolijn probeert bij Lood o.a. de brug te slaan tussen theater en literatuur.

E-mail Marjolijn

Lees meer:

Hanya Yanagihara

Hanya Yanagihara bij BorderKitchen: ‘Ik wist dat mijn boek niet saai zou zijn’

Rosalinde Markus

‘Dit is je eerste bezoek aan Nederland, toch?’ vraagt interviewer Arjan Peters aan auteur Hanya Yanagihara. ‘Yes,’ antwoordt ze, ‘so don’t disappoint me.’ Het is druk in Theater aan het Spui bij het literaire programma van BorderKitchen. Iedereen is benieuwd naar de auteur achter de succesvolle roman A little life, in het Nederlands vertaald als Een klein leven.

De Jonge Schrijversavond

De Jonge Schrijversavond: een waardig afscheid

Margot de Sera

De Jonge Schrijversavond, de zevende en laatste editie van een serie energieke literaire avonden over jonge schrijvers. Het gemist, of gewoon even je geheugen opfrissen en nagenieten? Lees vooral met Lood mee.