< Terug

Verhuizen 1

27 maart 2016

Na de kerstvakantie kwam ik terug in een leeg huis in Ierland. Ik vond een briefje van de broer van mijn landlady op de schoorsteenmantel dat ze naar het ziekenhuis was gegaan voor controle en zij had een voicemail achtergelaten dat de aanhoudende buik- en rugpijn te wijten waren geweest aan uitgedroogde nieren, maar dat het ook erg gezellig was in het ziekenhuis. Dit kwam mij eigenlijk wel goed uit want ze rookte als een schoorsteen en vergat elke avond het fornuis uit te draaien; ’s avonds wegfietsend van de universiteit werd dit al snel een dagelijks gokspelletje met maar weinig winst: staat het huis er nog? Vijftig procent kans.

Mijn landlady had vaak duidelijk gemaakt dat de huur die ik haar betaalde heel goed ten pas kwam, dan kon ze weer wat rekeningen betalen. De volgende dag stond er dan een nieuwe voorraad wijnflessen in het betreffende keukenkastje. Hierdoor zag ik er niet naar uit om haar te bellen in het ziekenhuis en te vertellen dat de geldkraan was dichtgedraaid wanneer ze weer thuis zou komen, dus stuurde ik eerst even een smsje naar haar broer: Hoe gaat het nou met haar? Blijft ze nog lang in het ziekenhuis? Die avond nog kwam hij aangereden in zijn respectabele, donkerblauwe Mercedes en we gingen tegenover elkaar in de woonkamer zitten.

Ze had kanker. In haar ruggengraat en nieren, en er bleek niet veel meer aan te doen te zijn. Ik stamelde wat medeleven en toen zei hij: maar als ze belt, niet tegen haar zeggen, ze weet het nog niet. We hoeven de hoop nog niet op te geven en anders werkt de behandeling minder goed, hè, als ze geen hoop meer heeft. Hier had ik weinig tegenin te brengen, omdat ik geen zin had om hem en de artsen voor onethisch tuig uit te maken op dat moment, dus zei ik maar dat ik inmiddels een nieuwe kamer had gevonden en over een paar weken zou weggaan.

Hij vertelde dat hij ooit in dit huis, wat van hun vader geweest, was begonnen met sieraden maken, daar onder de trap was het begin van zijn succes. Hij pakte een kaartje uit zijn jas, benadrukte dat zijn juwelier echt een bezoekje waard was, en overhandigde het voordat ik hem weer uitliet.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Mady Beversluis

Mady Beversluis (1990) woont op dit moment in Ierland, waar ze een master Philosophy & Literature doet aan University College Dublin. Ze studeerde eerder Literatuurwetenschap en Engelse letterkunde in Amsterdam. Voor Lood schrijft ze een column en recensies over boeken die eigenlijk verplichte kost zouden moeten zijn onder een toekomstige literatuurdictatuur.

 

E-mail Mady

Lees meer:

Hanya Yanagihara

Hanya Yanagihara bij BorderKitchen: ‘Ik wist dat mijn boek niet saai zou zijn’

Rosalinde Markus

‘Dit is je eerste bezoek aan Nederland, toch?’ vraagt interviewer Arjan Peters aan auteur Hanya Yanagihara. ‘Yes,’ antwoordt ze, ‘so don’t disappoint me.’ Het is druk in Theater aan het Spui bij het literaire programma van BorderKitchen. Iedereen is benieuwd naar de auteur achter de succesvolle roman A little life, in het Nederlands vertaald als Een klein leven.

De Jonge Schrijversavond

De Jonge Schrijversavond: een waardig afscheid

Margot de Sera

De Jonge Schrijversavond, de zevende en laatste editie van een serie energieke literaire avonden over jonge schrijvers. Het gemist, of gewoon even je geheugen opfrissen en nagenieten? Lees vooral met Lood mee.