A Sentimental Journey

13 maart 2015

Dit jaar was de eer aan Dimitri Verhulst om het Boekenweekgeschenk te schrijven. En een zondag conducteur te spelen voor de dagjesmensen, enthousiast zwaaiend met hun boekje. Verhulst bleef bij zijn leest en schreef in zijn bekende stijl over een verloren liefde. Stukje bij beetje doet Pierre zijn verhaal uit de doeken, bovenop een Franse berg met uitzicht op Mt. Ventoux. Onderwijl de flessen opentrekkend, en zijn geestelijk-gehandicapte kompaan Sonny krijgt ook wat door zijn keel gegoten. De zonsondergang komt steeds dichterbij, Sonny heeft nu al heel lang geen medicijnen meer gehad en de nagels van de lezer worden verder afgekloven. Dit kan toch niet goed gaan?

Pierre was van plan om alleen het gebruikelijke rondje te rijden met Sonny, maar krijgt plotseling de geest en vertrekt met de ‘vegetatieve imbeciel…dit maaksel van een schelere Schepper’ richting het zuiden. Naar de Provence om daar op bedevaart te gaan naar vroegere, vrolijker tijden. Pierre draagt Sonny de berg op, ‘waarbij vergeleken het beeld van Christus zwalpend onder het gewicht van zijn kruishout over de plavuizen van Jeruzalem voor watjes was.’ Het eerste element van waanzin, het Boekenweekthema, wordt als het ware afgevinkt met de geestelijke toestand van de vijftienjarige jongen. Maar Verhulst, die niet veel pagina’s tot zijn beschikking heeft om af te dwalen van zijn liefdesverhaal, geeft wel een zeer onrealistisch beeld van deze reis. Sonny doet het in zijn broek, soit, heeft een epileptische aanval; gaat wel weer voorbij. Het komt wel erg goed uit dat de enige persoon die Pierre in de weg staat, Pierre zelf is.

In de recensie van NRC Handelsblad staat dat ‘Verhulst schrijft met liefdevolle agressie’. Dit is zijn bekende stijl, maar in De zomer hou je ook niet tegen is er geen maatschappelijk probleem waartegen gebriest wordt. Toch drijven de zweepslagende zinnen van Verhulst de lezer voort. Halt houdend bij een bekende, toch heerlijke Verhulstiaanse gruwel als, ‘Er stond een foto op de verpakking, tonende een opgezwollen, bloederige keel, alsof de onfortuinlijke roker daar een buitenlichamelijke bal gehakt had aangekweekt.’ De omwegen die worden gebruikt om simpele dingen te beschrijven, zorgen voor flair en laten ook wat creatieve schrijversgekte zien. Het beeld dat geschept wordt van het huis van Pierres grote liefde, ‘jouw moeder, Sonny’, is reden genoeg om een bezoek aan de boekhandel te brengen.

De titel zegt het al, deze novelle is een sentimental journey. Pierre vertelt over zijn zwervende bestaan, hoe hij zijn spullen uit- en dan weer inpakte om bij de volgende vrouw aan te bellen. De relatie met Sonny’s moeder kan niet voortduren, want hij weet dat ze kinderen wil. ‘Vrouwen zijn moeders, mannen zijn zonen’ schrijft Verhulst, totdat je zestig bent en boven op een berg beseft dat je spijt hebt. Dat je nu eindelijk klaar bent om vader te zijn. De waanzinnige verliefdheid kan, oh gekwelde ziel, niet de aard van de mens overwinnen, zonder compromissen te sluiten. De vrij pathetische hoofdpersoon wilde zich niet branden aan kinderen: er zijn originelere onderwerpen te bedenken. En het ongeluk duurt voort, want Sonny’s moeder krijgt niet de liefde van haar kind die zij verwachtte en een klein bultje onder haar oksel wordt haar dood. Ondertussen zakt de zon steeds verder en is het tijd om iedereen weer van de berg af te krijgen. Verhaaltje uit, boekje dicht. En dan weer een nieuw boek (Roxane Gay!) openslaan om de frisse wind te voelen waaien.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Mady Beversluis

Mady Beversluis (1990) woont op dit moment in Ierland, waar ze een master Philosophy & Literature doet aan University College Dublin. Ze studeerde eerder Literatuurwetenschap en Engelse letterkunde in Amsterdam. Voor Lood schrijft ze een column en recensies over boeken die eigenlijk verplichte kost zouden moeten zijn onder een toekomstige literatuurdictatuur.

 

E-mail Mady

Lees meer:

Hanya Yanagihara

Hanya Yanagihara bij BorderKitchen: ‘Ik wist dat mijn boek niet saai zou zijn’

Rosalinde Markus

‘Dit is je eerste bezoek aan Nederland, toch?’ vraagt interviewer Arjan Peters aan auteur Hanya Yanagihara. ‘Yes,’ antwoordt ze, ‘so don’t disappoint me.’ Het is druk in Theater aan het Spui bij het literaire programma van BorderKitchen. Iedereen is benieuwd naar de auteur achter de succesvolle roman A little life, in het Nederlands vertaald als Een klein leven.

De Jonge Schrijversavond

De Jonge Schrijversavond: een waardig afscheid

Margot de Sera

De Jonge Schrijversavond, de zevende en laatste editie van een serie energieke literaire avonden over jonge schrijvers. Het gemist, of gewoon even je geheugen opfrissen en nagenieten? Lees vooral met Lood mee.