< Terug

Ongemakkelijk broodje geitenkaas

15 september 2015

Ik woon sinds september in Ierland om de master Philosophy and Literature te doen aan University College Dublin. Ik schrijf een column over gegarandeerd unieke interculturele crises op kleine schaal, doorspekt met  belangrijke levenslessen die zeker opgevolgd moeten worden.

Het tegenstrijdige van een master waarin onder andere linguïstiek en literatuurtheorie worden behandeld is dat terwijl je vierkante ogen krijgt van alle artikelen die je moet lezen, de docenten met sadistisch plezier blijven benadrukken dat taal eigenlijk volkomen ongrijpbaar is. Betekenissen van woorden zijn instabiel en oneindig, en het overbrengen van ideeën is zodoende een ongemakkelijk (zo niet hopeloos) karwei.

De Oostenrijkse schrijver Hugo van Hofmannstahl beschreef deze kwelling in Ein Brief, waarin (de fictieve) Lord Chandos op een nog steeds zéér eloquente, emotionele wijze verslag doet aan een oude vriend van zijn verslechterde verhouding met taal:

‘Isolated words swam about me; they turned into eyes that stared at me and into which I had to stare back, dizzying whirlpools which spun around and around and let into the void.’

Na zo’n opbeurend college is het gelukkig altijd tijd om even iets te eten en nietsvermoedend begeef ik me naar de vitrine met broodjes. De medewerker kijkt me verwachtingsvol aan en vraagt: “Are you okay?”

Eeehm.
Nog niet echt over nagedacht. Tja, hoe voel ik me eigenlijk? Nu ik er zo over nadenk, nog steeds een beetje in de rats over een gebrek aan woonruimte. En mijn tas is ook heel zwaar. Als ik een iPad zou kopen, hoef ik niet meer met mijn laptop te slepen, maar die dingen zijn in feite een soort grote iPhones toch? En die heb ik al… Voel ik een puist op mijn kin? Vandaar dat dat meisje in de bieb zo triomfantelijk keek. Perzikhuidjes hebben last van ongepaste zelfgenoegzaamheid, als je het mij vraagt.

Ik geloof dat ik haar toch liever alleen wil vertellen dat ik het broodje met gegrilde groenten en geitenkaas wil. Ja warm graag, en inderdaad, in tweeën gesneden.
Ik geloof ook dat dat het enige is wat zij wilde horen.

In Ein Brief beschrijft Lord Chandos dat hij alleen na een lange rit over verlaten weides in een prettige galop weer enigszins bijkomt van zo’n taalkundige crisis. Helaas heb ik vijftien jaar geleden besloten om geen paardenmeisje meer te zijn, dus zit er niets anders op dan naar het volgende college te gaan en indien nodig, een staring contest aan te gaan met alle woorden die langskomen wanneer mijn hoofd weer verdwijnt in een linguïstische kolk.

One Response to Ongemakkelijk broodje geitenkaas

  1. […] semester begon met een talige frustratie. Het is niet verrassend dat het ook zo moet eindigen. Ik zag vanochtend dat mijn fronsrimpel zeker […]

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Mady Beversluis

Mady Beversluis (1990) woont op dit moment in Ierland, waar ze een master Philosophy & Literature doet aan University College Dublin. Ze studeerde eerder Literatuurwetenschap en Engelse letterkunde in Amsterdam. Voor Lood schrijft ze een column en recensies over boeken die eigenlijk verplichte kost zouden moeten zijn onder een toekomstige literatuurdictatuur.

 

E-mail Mady

Lees meer:

Hanya Yanagihara

Hanya Yanagihara bij BorderKitchen: ‘Ik wist dat mijn boek niet saai zou zijn’

Rosalinde Markus

‘Dit is je eerste bezoek aan Nederland, toch?’ vraagt interviewer Arjan Peters aan auteur Hanya Yanagihara. ‘Yes,’ antwoordt ze, ‘so don’t disappoint me.’ Het is druk in Theater aan het Spui bij het literaire programma van BorderKitchen. Iedereen is benieuwd naar de auteur achter de succesvolle roman A little life, in het Nederlands vertaald als Een klein leven.

De Jonge Schrijversavond

De Jonge Schrijversavond: een waardig afscheid

Margot de Sera

De Jonge Schrijversavond, de zevende en laatste editie van een serie energieke literaire avonden over jonge schrijvers. Het gemist, of gewoon even je geheugen opfrissen en nagenieten? Lees vooral met Lood mee.