< Terug

Een ode aan een heel normaal en prachtig leven

28 oktober 2014

Kom hier dat ik u kus

Prometheus / € 19,95 / 381 pagina’s

Het nieuwe boekenpanel van De Wereld Draait Door koos Kom hier dat ik u kus van Griet Op de Beeck tot boek van de maand: ‘Zo’n simpel gegeven, zo prachtig en weergaloos uitgewerkt,’ prees Grietje Braaksma de roman. ‘Griet Op de Beeck kan schrijven. (…) De dialogen in het boek zijn werkelijk adembenemend. (…) Ze beschrijft [haar personages] met zo veel warmte en liefde. [Ze vormen] een gezin waar je graag aan wilt ontsnappen. Ik ga niet zeggen of dat ook lukt, want dat is aan de lezer.’ En inderdaad, Op de Beeck maakt haar naam als literair talent meer dan waar: Kom hier dat ik u kus etaleert op gulle wijze de veelzijdigheid van Op de Beeck en grijpt je, met haar typisch Vlaams taaltje vol ge’s en gij’s, tot de laatste pagina.

In haar debuut Vele hemels boven de zevende gaf Griet Op de Beeck een indringend beeld van vijf personages, op bijzondere manier met elkaar verbonden, maar allemaal verwikkeld in hun eigen wereld. Ik kreeg het boek, met persoonlijk bericht van de auteur erin, van mijn moeder die Op de Beeck had ontmoet. Ze hadden leuk gekletst, ook over mij, dus dat gaf het boek een bijzondere lading. De twee dagen daarna was ik onaanspreekbaar, liep ik met boek voor mijn hoofd door het huis, nam ik het mee in de tas, naar mijn werk, het moest uit. Dat moet je met je volgende boek nog maar zien te overtreffen. Ik wachtte in spanning tot het uitkwam en had dan eindelijk op die donderdag het boek in handen. Alleen de titel al, met de roze, blinkende letters.

Kom hier dat ik u kus is verdeeld in drie delen: in het eerste deel leren we de 9-jarige hoofdpersoon Mona kennen. Het tweede deel richt zich op Mona als twintiger en het laatste deel op Mona als dertiger. Vooral het eerste deel, waarin Op de Beeck in de huid van een negenjarig meisje kruipt, maakt indruk doordat de lezer alle intiemste gedachten van Mona meekrijgt. Het heeft iets beklemmends. Mona is de spil die binnen het gezin de harmonie bewaart en iedereen bij elkaar moet zien te houden. ‘Ik ben niet alleen’, zegt ze vaak tegen zichzelf. Op kunstige wijze beschrijft Op de Beeck hoe aan de oppervlakte bij dit disfunctionele gezin alles in orde lijkt. Op de Beecks voornaamste kracht ligt in de scènes die ze schrijft, wat dat zijn de korte hoofdstukjes eigenlijk. Scènes met een decor, personages, een setting en script. Maar Op de Beeck weet de personages bij jou in je huiskamer, aan de eettafel, of op de bank te plaatsen, alsof ze het over jouw leven en de relatie met jouw ouders heeft. Voelbaar, vreselijk herkenbaar, fragiel en prachtig.

In het tweede stuk zakt de spanningsboog wat in. Mona blijft ongebonden en zwevend, noch haar werk of haar gevoelsleven (of de afwezigheid daarvan) doen er voor haar echt toe, en ze vraagt zich vaak af of iedereen zich voelt als zij, of ‘Zouden er uitzonderingen zijn?’. Mona is zoekende, naar haar rol in het leven, naar vastigheid en verbondenheid. Dan krijgt Mona een relatie met de bekende schrijver Louis, en door zich aan hem vast te klampen als een drenkeling aan een reddingsboei, verdwijnt haar worsteling met haar jeugd en familie naar de achtergrond. Maar daardoor verliest ze ook haar eigen geluk uit het oog.

Nog eens tien jaar later, in het derde deel, blijkt Mona’s vader ernstig ziek, waardoor de familie op nieuwe manier met elkaar te maken krijgt, of ze nu willen of niet. De personages zijn herkenbaar en mooi uitgewerkt. Mona’s workaholic vader die lange tijd veelzeggend vlak blijft, en haar egocentrische stiefmoeder die altijd de slachtofferrol kiest. Haar lieve, stille maar sterke broertje Alexander met zijn altijd parate glimlach en de jongste, Anne-Sophie, die het liefst aan haar beide ouders ontsnapt. En vooral de nuchtere, bedachtzame Mona, die nooit partij kiest en zich daardoor alleen staande moet zien te houden. In deze pagina’s herpakt Op de Beeck zich en brengt ze het verhaal met feilloze timing tot een einde. Eindelijk kan Mona voor zichzelf opkomen, durven en kiezen voor haar eigen geluk.

Met Kom hier dat ik u kus toont Op de Beeck zich meer dan zomaar een talent. De roman ademt de veelzijdigheid van de auteur. Gaandeweg grijpt Mona, met haar vele heel herkenbare gezichten, de lezer en groei je met haar mee. Uiteindelijk ontkom je niet aan de innige band met haar en de andere personages in het boek. En dat wil je ook niet trouwens. Misschien minder verslavend dan haar debuut, maar met meer diepgang, emotie en vooral daadkracht. Een ode aan een heel normaal en prachtig leven.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Laurie Branderhorst

Laurie Branderhorst (1988) studeerde Engels en de master Redacteur/Editor aan de UvA. Het liefst leest ze nieuwe literatuur en interviewt ze (jonge) schrijvers hierover. Ze ziet in Lood het vernieuwende platform om literaire nieuwsgierigheid bij anderen aan te moedigen, uit te wisselen en nieuwe verbindingen te leggen.

 

 

 

E-mail Laurie

Lees meer:

Hanya Yanagihara

Hanya Yanagihara bij BorderKitchen: ‘Ik wist dat mijn boek niet saai zou zijn’

Rosalinde Markus

‘Dit is je eerste bezoek aan Nederland, toch?’ vraagt interviewer Arjan Peters aan auteur Hanya Yanagihara. ‘Yes,’ antwoordt ze, ‘so don’t disappoint me.’ Het is druk in Theater aan het Spui bij het literaire programma van BorderKitchen. Iedereen is benieuwd naar de auteur achter de succesvolle roman A little life, in het Nederlands vertaald als Een klein leven.

De Jonge Schrijversavond

De Jonge Schrijversavond: een waardig afscheid

Margot de Sera

De Jonge Schrijversavond, de zevende en laatste editie van een serie energieke literaire avonden over jonge schrijvers. Het gemist, of gewoon even je geheugen opfrissen en nagenieten? Lees vooral met Lood mee.