< Terug

Kerstrimpel

20 december 2015

Het semester begon met een talige frustratie. Het is niet verrassend dat het ook zo moet eindigen. Ik zag vanochtend dat mijn fronsrimpel zeker weten dieper is geworden. Frustratierimpel. Alle woorden waar ik niet op kon komen de afgelopen maanden hebben zich tussen mijn wenkbrauwen genesteld. Mijn grootvader schijnt gezegd te hebben dat het een teken van intelligentie is, die dennenboom die oprijst boven je neus. Het is bijna kerst…Vooruit dan maar. Erkennen dat je je gewoonweg hebt overgegeven aan de hersenspoeling van alle anti-rimpelcrèmereclames of dat onwetendheid alleen volgens een enkel slim citaat een teken is van verhoogde hersenactiviteit kan altijd nog.

Ik schreef (sneerde?) eerder dat het leek alsof de colleges Ethiek als nogal therapeutisch werden ervaren door een deel van de mannelijke filosofiestudenten en ik moet nu toegeven dat ik ook niet ongevoelig ben gebleken voor die houding. Teksten die bij “Intro to Cultural Theory” werden behandeld kregen onbedoeld het stempel ‘herkenningsliteratuur’. In Losing North beschrijft Nancy Huston, een Engelstalige Canadese schrijver woonachtig in Frankrijk, haar (mijn) ervaring van de false bilingual:

“The words say it well: your native or “mother” tongue, the one you acquired in earliest childhood, enfolds and envelops you so that you belong to it, whereas with the “adopted” tongue , it’s the other way around – you’re the one who needs to mother it, master it, and make it belong to you.”

En ook nog even:

“Every time we meet, I shall be slightly more unrecognizable,
Unknowable.
And then…
Twenty-five years later, brushing my hair in front of the mirror, what should I see between my eybrows but…two vertical lines! The lines of Granny Huston!”

Tweelingzielen, zonder enige twijfel.

Mais bon. Nog even over kerst. Beelden van Amsterdam en het ouderlijk huis in de spreekwoordelijke ‘provincie’ verschijnen als een soort prachtig verlichte, non-bezwangerende aartsengel voor mijn geestesoog elke keer dat ik eventjes dagdroom tijdens het essaygeploeter in de bibliotheek – een magisch alternatief voor de geestdodende suburbia van Dublin. Bijna vliegen! Gelukkig bestormden een paar duizend mensen een gemeentehuis een paar dagen geleden, dus blijft het gevoel wat ik heb bij Nederland lekker in balans.

Ik ga oil balls eten, zeggen dat Imagine op #1 van de Top 2000 hypocriet is, of op zijn minst achterdochtig (want ongevraagde, irritante meningen zijn, zeg maar, ons ding toch?), veel te openhartige mensen afluisteren in de trein, toeristen van hun sokken rijden, etc.
Molens, die heb ik ook heel erg gemist.
In februari pak ik de pen weer op. Fijne feestdagen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Mady Beversluis

Mady Beversluis (1990) woont op dit moment in Ierland, waar ze een master Philosophy & Literature doet aan University College Dublin. Ze studeerde eerder Literatuurwetenschap en Engelse letterkunde in Amsterdam. Voor Lood schrijft ze een column en recensies over boeken die eigenlijk verplichte kost zouden moeten zijn onder een toekomstige literatuurdictatuur.

 

E-mail Mady

Lees meer:

Hanya Yanagihara

Hanya Yanagihara bij BorderKitchen: ‘Ik wist dat mijn boek niet saai zou zijn’

Rosalinde Markus

‘Dit is je eerste bezoek aan Nederland, toch?’ vraagt interviewer Arjan Peters aan auteur Hanya Yanagihara. ‘Yes,’ antwoordt ze, ‘so don’t disappoint me.’ Het is druk in Theater aan het Spui bij het literaire programma van BorderKitchen. Iedereen is benieuwd naar de auteur achter de succesvolle roman A little life, in het Nederlands vertaald als Een klein leven.

De Jonge Schrijversavond

De Jonge Schrijversavond: een waardig afscheid

Margot de Sera

De Jonge Schrijversavond, de zevende en laatste editie van een serie energieke literaire avonden over jonge schrijvers. Het gemist, of gewoon even je geheugen opfrissen en nagenieten? Lees vooral met Lood mee.