< Terug

Nina Elise Vossen: ‘Om te schrijven moet ik ontevreden zijn’

19 september 2016

Ieder jaar krijgen talentvolle jonge schrijvers de kans om een kort verhaal in te sturen voor de Grote Lowlands Schrijfwedstrijd. De winnaar krijgt een voordracht op Lowlands, een schrijfmasterclass, een gesprek bij uitgeverij Nijgh & Van Ditmar en publicatie in nrc.next. Wie zijn deze jonge schrijvers? Wij interviewden Nina Elise Vossen, één van de schrijvers die de longlist bereikte.

Nina Elise Vossen (1990) komt uit Almere en schrijft en fotografeert. Soms doet ze dit los van elkaar, soms vertelt ze een verhaal met beeld en tekst samen. Ze heeft de bachelor en master Fotografie gevolgd aan het St. Joost in Breda. Momenteel woont en werkt ze in Rotterdam. Ook is ze actief op Tumblr. Hier kun je eerder werk van haar lezen.

Wanneer ben je begonnen met schrijven?
Pfoe, ik ben er heel lang geleden, heel geleidelijk mee begonnen. Ik heb me altijd al bezig gehouden met ‘dingen maken’. Toen ik 14 was heb ik een jaar thuis gezeten met de ziekte van Pfeiffer. Dat was een eenzame tijd waarin ik ben begonnen met fotograferen en schrijven. In die tijd was het een kwestie van gevoelens van me afschrijven, maar de passie voor verhalen vertellen (en dat kan ook met beeld) is altijd bij me gebleven.

Waarom deed je mee aan de Grote Lowlands Schrijfwedstrijd?
Deelnemen aan wedstrijden en voorlees-evenementen zijn een goede en leuke manier van publiciteit krijgen. Je krijgt er naamsbekendheid mee en ik hoop dat mijn werk daardoor steeds meer gezien en gelezen wordt.

Wat ging er door je heen toen je hoorde dat je de longlist gehaald had?
Ik was zo blij verrast dat ik het vertelde aan iedereen op kantoor die in de buurt zat. Het was ook echt een hele leuke verrassing, ik vond het moeilijk om te peilen of mijn verhaal genoeg kwaliteit had.

Waar haalde je de inspiratie voor YOLO vandaan?
Eigenlijk de twee ervaringen die in het verhaal aan elkaar gekoppeld zijn: het nieuws krijgen dat één van mijn ouders mogelijk ziek was, en het krijgen van een bloedneus midden in de H&M. En mijn fascinatie voor de impact die een heel specifiek moment in een relatie of tijdens een ontmoeting (kort of lang, pijnlijk of mooi) op iemand kan hebben.

Kun je een tipje van de sluier oplichten waar jouw verhaal over gaat?
Ik vind dat we onszelf meer en vaker moeten openstellen naar de ander. Ook als dat heel pijnlijk en confronterend is. Ook als we die ander niet zo goed kennen, zoals ik de winkelbediende in mijn verhaal. Volgens mij is dat een van de weinige manieren om écht tot iemand of onszelf te komen, van iemand te kunnen leren of om iemand te leren kennen en begrijpen. Ik denk dat we door alle moderne communicatiemiddelen niet dat echte, wezenlijke contact meer met elkaar maken, in ieder geval minder. Op WhatsApp en Facebook kan iedereen tot in de oneindigheid veinzen dat het leven altijd mooi is en kom je heel anders over dan in het echt, maar daar heeft niemand wat aan. Wel aan leren van de ander.

Je hebt op je website een prachtige introductie staan waarin je vertelt wat jou drijft, inspireert en wat jouw werk kenmerkt. Je lijkt daardoor een vrij duidelijk beeld te hebben van waar je over wil schrijven en waar je naartoe wilt met jouw verhalen. Hoe heb je dat ontdekt?
Zes jaar lang studeren aan de kunstacademie. Daar onderzoek je continu je positionering als kunstenaar/maker, waardoor je deze uitdiept.

Je werkt als productredacteur bij Coolblue.  Het verzorgen van content voor de Coolblue-shops lijkt me iets heel anders dan het schrijven van verhalen over wezenlijke thema’s als identiteit en verbinding. Waarom heb je voor deze baan gekozen?
Leuke vraag! Toen ik mijn studie had afgerond, wilde ik iets heel anders doen dan mezelf continu met kunst en schrijven bezighouden. Bij Coolblue verzorg ik alleen de shops die betrekking hebben op camera’s: camerashop.nl/be, videocamerashop.nl/be, statiefshop.nl/be en zo nog twee. Ik schrijf ook productteksten over nieuwe producten, en adviesteksten over camera’s. De functie bracht schrijven en camera’s bij elkaar en dat leek mij een goede combinatie.

Maar het lijkt inderdaad in de verste verte niet op elkaar en ik heb gemerkt dat mijn kracht veel meer ligt bij het schrijven van verhalen. En het is heel zwaar om daar naast zo’n uitdagende full time baan aan toe te komen. September is dan ook de laatste maand dat ik daar werk. Vanaf oktober werk ik als interieur fotograaf en ik hoop daarnaast meer tijd en energie te hebben voor het maken van mijn eigen werk.

Je zegt dat je worstelt met de gehaastheid van de Westerse samenleving, omdat je er een weerzin voor voelt en er tegelijkertijd niet aan kunt ontkomen. Daardoor klink je als een geëngageerde schrijver. Wil je lezers een boodschap meegeven in jouw verhalen?
Absoluut. Simpel gezegd: we moeten meer tijd maken voor elkaar en eerlijker zijn over hoe het echt met ons gaat, hoe we ons echt voelen, hoe we zelf willen zijn en ons minder laten leiden door de levens en lichamen van anderen die we op internet en in de media zien.

Naast de thema’s identiteit en verbinding, schrijf je ook graag over verlangen en thuis in de Westerse samenleving. Wat maakt deze thema’s voor jou zo boeiend?
Opnieuw een goede vraag! Tja. Het is eigenlijk heel persoonlijk. Ik heb heel lang geworsteld met zijn wie ik wil zijn en zijn wie ik denk dat anderen willen dat ik ben. Met welke van de twee ben ik nou eigenlijk bezig? Het is voor mij eng om mezelf aan een ander te laten zien, terwijl ik denk dat juist jezelf aan de ander laten zien de enige manier is waarop je verbonden kunt raken met die persoon. Voor mij zijn mezelf thuis voelen en het maken van persoonlijke connecties inherent aan elkaar. En ik denk dat dit (voor sommigen onbewust) een grote rol speelt in de levens van mijn generatiegenoten. We denken dat we allemaal vrij zijn te doen en laten wat we willen, maar er zijn talloze ongeschreven regels over hoe we ons moeten gedragen en eruit moeten zien.

Ik open Facebook en Instagram en zie foto’s van meisjes met sixpacks en mooie mensen op vakantie op een tropisch eiland en denk: dit is de tegenwoordig de norm, ik moet precies zo zij, anders ‘hoor ik er niet bij’. Op deze manier wordt het moeilijk iemand het achterste van je tong te laten zien. En kun je niet jezelf zijn of twijfel je aan wie je eigenlijk wilt zijn/bent, dan is het in mijn ogen lastig verbinding te maken. Misschien vertel ik hier nog steeds niet mee waarom ik dit zo boeiend vind. Menselijk gedrag, relaties en wat je daarvan kunt leren is voor mij boeiend. Het is voor mij iets heel persoonlijks dat ik, juist door het zo persoonlijk te houden, universeel in kan zetten.

Naast schrijven maak je ook graag foto’s. Je hebt met jouw werk geëxposeerd en workshops gegeven. Als je moet kiezen, schrijven of fotograferen?
Ze hebben mij op de kunstacademie letterlijk laten kiezen en dat vond ik een heel slecht idee. Ik neig ernaar te zeggen dat ik voor schrijven zou kiezen, maar ik heb tegelijkertijd ideeën voor een nieuw fotografieproject. Ik kan er dagen over filosoferen, maar beide media zijn belangrijk voor me omdat ik ze allebei op een andere manier inzet.

Veel schrijvers hebben een specifieke plek waar ze graag schrijven. Waar schrijf jij het liefst?
Geen specifieke plek, wel een specifieke mindset. Er moet iets knagen, wil ik erover kunnen schrijven. Ik moet ergens ontevreden over zijn.

Heb je bepaalde schrijfgewoontes, zoals vroeg in de ochtend schrijven of liters koffie wegwerken voor je begint?
Later op de dag en ’s avonds is een prettig moment voor mij. Ik ben geen ochtendmens. Koffie drink ik niet, wel heel veel zwarte thee met melk. Mijn vriend en ik hebben thuis een fijne ‘studio’. Een ander zien werken motiveert mij ook om te werken.

Wat heb je zoal geleerd tijdens de cursus essayschrijven bij de Schijversvakschool?
Concreet schrijven. In die tijd schreef ik eigenlijk steeds hetzelfde maar in een andere zin. Dat maakte mijn teksten heel slecht en totaal niet concreet. En kritisch kijken naar je eigen tekst en concept.

Sommige schrijvers vinden schrijfcursussen onzin. Hoe denk jij over schrijven als aangeboren talent of aangeleerde kunst?
Tja.. Er zijn ook zat kunstenaars die succesvol en wereldberoemd zijn geworden zonder een opleiding aan een kunstacademie gevolgd te hebben. Volgens mij is een talent bijna altijd aangeboren en er zijn kunstenaars en schrijvers die zichzelf gemakkelijk ontwikkelen of dingen aanleren. De ene is echter vanuit zichzelf beter in zijn werk in de juiste context plaatsen, begrijpen wat zijn publiek is en zijn werk aan de man brengen. En de ander heeft daar meer hulp bij nodig. Zoiets is het, denk ik.

Wat zijn je favoriete boeken?
Bijna alles van Haruki Murakami en No one belongs here more than you van Miranda July.

Wat zijn je verdere schrijfplannen?
Er liggen wel wat aanzetten tot verhalen klaar, maar ik moet nog verder uitwerken wat ik daar precies mee wil doen en zeggen.

Heb je een schrijftip voor beginnende schrijvers die ervan dromen om ooit gepubliceerd te worden?
Zorg dat je een leraar of coach hebt die je kan vertrouwen, en die, hoe dan ook, altijd eerlijke feedback geeft. Neem ook feedback serieus waar je eigenlijk niet naar wilt luisteren.

Nieuwsgierig naar het verhaal van Nina Elise en de andere deelnemers? De twintig beste verhalen zijn gebundeld in dit e-book.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) studeert Communicatie in Den Haag. Ook is ze freelance copywriter en blogger. Als hoofdredacteur ziet ze in Lood een ambitieus platform om nieuwe literatuur onder de aandacht te brengen van een jong publiek. Ze schrijft voornamelijk reportages, recensies, nieuwsoverzichten en opiniestukken over literaire ontwikkelingen.

E-mail Rosalinde

Lees meer:

Hanya Yanagihara

Hanya Yanagihara bij BorderKitchen: ‘Ik wist dat mijn boek niet saai zou zijn’

Rosalinde Markus

‘Dit is je eerste bezoek aan Nederland, toch?’ vraagt interviewer Arjan Peters aan auteur Hanya Yanagihara. ‘Yes,’ antwoordt ze, ‘so don’t disappoint me.’ Het is druk in Theater aan het Spui bij het literaire programma van BorderKitchen. Iedereen is benieuwd naar de auteur achter de succesvolle roman A little life, in het Nederlands vertaald als Een klein leven.

De Jonge Schrijversavond

De Jonge Schrijversavond: een waardig afscheid

Margot de Sera

De Jonge Schrijversavond, de zevende en laatste editie van een serie energieke literaire avonden over jonge schrijvers. Het gemist, of gewoon even je geheugen opfrissen en nagenieten? Lees vooral met Lood mee.