< Terug

Iduna Paalman: ‘Een verhaal kan ik sneller afdwingen dan een gedicht’

29 augustus 2016

Ieder jaar krijgen talentvolle jonge schrijvers de kans om een kort verhaal in te sturen voor de Grote Lowlands Schrijfwedstrijd. De winnaar krijgt een voordracht op Lowlands, een schrijfmasterclass, een gesprek bij uitgeverij Nijgh & Van Ditmar en publicatie in nrc.next. Wie zijn deze jonge schrijvers? Wij interviewden Iduna Paalman, de winnares van de Grote Lowlands Schrijfwedstrijd.

Iduna Paalman (1991) groeide op in Drenthe en studeerde Duitse Taal en Cultuur en Duitslandstudies in Amsterdam en Berlijn. Ze debuteerde in 2012 bij Uitgeverij Lemniscaat met Hee maisje!, een bundel (zeer) korte verhalen voortgekomen uit haar deelname aan het project ABCYourself.nl. Naast korte verhalen schrijft ze gedichten en maakt ze theater en muziek. Ze won verschillende prijzen bij poëziewedstrijd Doe Maar Dicht Maar, Write Now! en de Grote Lowlands Schrijfwedstrijd 2016.

Je begon met schrijven onder andere op de website ABCYourself. Wat heeft die periode je gebracht?
Ik heb er geleerd dat je schrijven gewoon moet dóen, dat je niet op inspiratie moet gaan zitten wachten maar dat je al schrijvende een heel eind komt. Bij ABCYourself moest ik een paar keer per week een stuk publiceren, het hielp dat het direct openbaar was. En de begeleiding van Edward van de Vendel, die het platform heeft opgericht, was fantastisch. Hij is heel betrokken, volgt alles, enthousiasmeert en geeft goede en precieze aanwijzingen.

Waarom wilde je meedoen aan de Grote Lowlands Schrijfwedstrijd?
Bij ABCYourself had ik vooral zeer korte stukken geschreven. Column-lengte, dus geoefend met het snel neerzetten van een personage, een gebeurtenis, een gevoel. Omdat ik wilde proberen eens iets langer van stof te zijn, en omdat ik verhalen bedacht die meer woorden nodig hadden, stapte ik een beetje van die column-lengte af en ging ik iets langere verhalen schrijven. Dat vond ik best wel spannend. Vaak gingen de stukken die ik voor ABCYourself schreef over mijzelf, dat was nu ook anders. Uiteindelijk was ik zelf blij met dit verhaal, maar ik was wel heel benieuwd wat ze er in de Lowlandsjury van zouden vinden.

Maakte de wetenschap dat jouw stukken vaker gepubliceerd zijn het makkelijker om een verhaal in te sturen?
Ja, dat zeker. Ik wil alleen aan een wedstrijd meedoen als ik ook kans zie om te winnen. Maar tegelijkertijd maakt het dat ook dubbel zo eng, want daardoor zit er voor mijn gevoel wel een beetje meer druk op.

Wat ging er door je heen toen je hoorde dat je de wedstrijd gewonnen had?
Ik was heel blij! En ik had direct zin om het verhaal voor te lezen, om te laten horen wat ik had gemaakt. Ik laat niet vaak dingen aan anderen lezen, maar als ik dan op een podium voor kan dragen word ik daar ineens heel vrolijk van.

Waar haalde je de inspiratie voor jouw verhaal Jij lijkt ons perfect vandaan?
Ik heb een tijdje in een speelgoedwinkel gewerkt, dat was een bijzondere plek omdat er overal verhalen schuilden. Rare figuren die schattige speeldoosjes kwamen halen, juffen en meesters die prullaria bestelden in dertigvoud, ouders die autootjes kochten voor op het grafje van een overleden klasgenootje van hun kind. Het was een goede achtergrond voor dit personage, vond ik. Verder vind ik het thema – dat wat de mannen aan het hoofdpersonage vragen – erg interessant. Hoe voelt het als je met zo’n vraag wordt geconfronteerd? En bij hetero-stellen is het duidelijk, maar hoe vind je een moeder voor je kind als je zelf beiden geen moeder kan zijn? Wat voor zoektocht is dat?

Het is vrij bijzonder om zowel goed te zijn in het schrijven van verhalen als dichten. Heb je een voorkeur?
Ik vind verhalen schrijven iets makkelijker – een verhaal kan ik sneller afdwingen. Een idee voor een gedicht en voeling voor een precieze uitwerking daarvan komt bij mij minder vaak voor. Maar misschien moet ik gewoon wat harder proberen.

Naast het schrijven zelf, draag je ook af en toe voor op literaire avonden en was je onderdeel van de schrijversband Dit zijn de schrijvers. Verdienen verhalen het om voorgedragen te worden of draag je om een andere reden graag voor?
Ik draag heel graag mijn verhalen voor. Ik draag ze ook aan mezelf voor, terwijl ik nog aan het schrijven ben, omdat ik dan goed kan voelen of een zin lekker loopt, en of een grapje goed uit de verf komt, bijvoorbeeld. Als het schrijven lukt heb ik dan echt lol met mezelf. En als er een publiek is, is het nog leuker. Ik heb veel toneel gespeeld, als ik voordraag krijg ik helemaal dat gevoel weer terug.

Veel schrijvers hebben een specifieke plek waar ze graag schrijven. Waar schrijf jij het liefst?
Ik kan prima thuis schrijven, daar ben ik heel blij mee. Ik woon samen met een hele goede vriendin die ook veel leest en schrijft, dus daarin voelen we elkaar geloof ik wel goed aan. Ik vind het ook heel fijn om soms een weekje in mijn eentje ergens heen te gaan. Ik heb Duits gestudeerd en ik vind Duitsland een fijne schrijfomgeving.

Heb je bepaalde schrijfgewoontes, zoals vroeg in de ochtend schrijven of liters koffie wegwerken voor je begint?
Haha, geen staand schrijven of de vroege ochtend voor mij. Overdag moeten er zoveel andere dingen, dan ben ik snel afgeleid, doe mij maar de avond. En andere gewoontes? Ik heb van die witte memobriefjes uit zo’n plastic bakje waar ik soms zinnen op schrijf die ik bedenk en die dan weken rondzwerven op mijn bureau. Als ik zo’n zin dan na weken terugvind kan het zijn dat ik ervan walg en het meteen de prullenbak in werp, of dat ik denk: ooooo ja! Die zin! En dat ik dan direct aan een verhaal eromheen begin.

Wat zijn je favoriete boeken?
Telkens weer andere. Op dit moment lees ik Helden van de grens, van Dave Eggers, dat ik fantastisch vind. De korte verhalen van Rebecca Lee vind ik prachtig. En van Nederlandse bodem was ik laatst erg onder de indruk van het werk van Merijn de Boer. En van Gerbrand Bakker. En van de poëzie van Hagar Peeters. En Ellen Deckwitz. Oh, en Connie Palmen!

In 2012 debuteerde je met de verhalenbundel Hee maisje! bij Uitgeverij Lemniscaat. Wat zijn je plannen nu je de Grote Lowlands Schrijfwedstrijd hebt gewonnen?
Hard verder schrijven! Ik maak mijn korte verhalen dus steeds een stukje langer. Dat vind ik spannend, maar het bevalt me, en ik denk voorzichtig na over een roman. Ik werk ook op een middelbare school, dus een dag is heel gauw vol, maar ik probeer het te combineren.

Heb je een schrijftip voor beginnende schrijvers die er ook van dromen om ooit gepubliceerd te worden?
Er is één ding dat zowel een ongelofelijk uitgekauwde tip is als ook de allerbeste die ik ken: veel lezen. Net verschenen boeken, oude boeken, bekende, onbekende, hele goede, minder goede, poëzie. Lezen vind ik zo leerzaam. Ik probeer ook heel nauwkeurig te lezen en me elke zin te herinneren. En wat mij ook vaak helpt: naar theatervoorstellingen gaan. Daar kom ik bijna altijd geïnspireerd van thuis.

Nieuwsgierig naar het verhaal van Iduna Paalman en de andere deelnemers? De twintig verhalen op de longlist zijn gebundeld in dit e-book.

Bewaren

Bewaren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) studeert Communicatie in Den Haag. Ook is ze freelance copywriter en blogger. Als hoofdredacteur ziet ze in Lood een ambitieus platform om nieuwe literatuur onder de aandacht te brengen van een jong publiek. Ze schrijft voornamelijk reportages, recensies, nieuwsoverzichten en opiniestukken over literaire ontwikkelingen.

E-mail Rosalinde

Lees meer:

Hanya Yanagihara

Hanya Yanagihara bij BorderKitchen: ‘Ik wist dat mijn boek niet saai zou zijn’

Rosalinde Markus

‘Dit is je eerste bezoek aan Nederland, toch?’ vraagt interviewer Arjan Peters aan auteur Hanya Yanagihara. ‘Yes,’ antwoordt ze, ‘so don’t disappoint me.’ Het is druk in Theater aan het Spui bij het literaire programma van BorderKitchen. Iedereen is benieuwd naar de auteur achter de succesvolle roman A little life, in het Nederlands vertaald als Een klein leven.

De Jonge Schrijversavond

De Jonge Schrijversavond: een waardig afscheid

Margot de Sera

De Jonge Schrijversavond, de zevende en laatste editie van een serie energieke literaire avonden over jonge schrijvers. Het gemist, of gewoon even je geheugen opfrissen en nagenieten? Lees vooral met Lood mee.