< Terug

Emma Stomp: ‘Ik hou van personages die de weg kwijt zijn’

26 september 2016

Ieder jaar krijgen talentvolle jonge schrijvers de kans om een kort verhaal in te sturen voor de Grote Lowlands Schrijfwedstrijd. De winnaar krijgt een voordracht op Lowlands, een schrijfmasterclass, een gesprek bij uitgeverij Nijgh & Van Ditmar en publicatie in nrc.next. Wie zijn deze jonge schrijvers? Wij interviewden Emma Stomp, één van de schrijvers die de longlist bereikte.

Emma Stomp (1994) schrijft poëzie en proza over alles wat ze niet begrijpt: van vreemde Mexicaanse gezegdes tot aan het wakker worden naast een onbekend lichaam. Ze publiceerde bij VPRO Dorst, won Amsterdam Write Now! en stond op de longlist van de Lowlands schrijfwedstrijd. Op doordeweekse dagen studeert ze sociologie, waar ze vooral veel teksten moet lezen over gentrification. 

Je bent programmamaker bij Stukafest, doet de productie bij Spraakwater en werkt mee aan Theaterfestival de Parade. Hoe is jouw liefde voor het schrijven ontstaan?
Ik schrijf mijn hele leven al, dus het zit denk ik gewoon in me. Toen ik vijf jaar oud was maakte ik tekeningen waar ik dan verhalen bij verzon. Ik vroeg mijn oma om de verhalen op te schrijven omdat ik dat zelf nog niet kon. Het was dan ook een hele opluchting voor me toen ik leerde lezen en schrijven, haha.

Waarom wilde je meedoen aan de Grote Lowlands Schrijfwedstrijd?
De deadline voor de wedstrijd was rond de tijd dat ik We zijn allemaal verdwaald geschreven had. De meeste verhalen die ik schrijf stranden ergens, maar hier was ik heel tevreden over. Ik had echt het gevoel dat het naar buiten gebracht moest worden. Het leek me daarom spannend om het in te sturen voor de Lowlands schrijfwedstrijd om te kijken of een vakjury er iets in zou zien.

Wat ging er door je heen toen je hoorde dat je de longlist gehaald had?
Ik was ontzettend blij met de erkenning. Twee jaar geleden won ik de voorronde van Write Now! Amsterdam met poëzie. Ik vond het fantastisch om nu ook de erkenning van een vakjury te krijgen met proza.

Waar haalde je de inspiratie voor We zijn allemaal verdwaald vandaan?
Ik heb een halfjaar in Berlijn gestudeerd als uitwisseling. Toen ik een paar maanden later terugkwam voor een weekendje vond ik dat een hele vervreemde ervaring. De meeste vrienden die ik daar gemaakt had waren ook uitwisselingsstudenten, dus er woonde bijna niemand meer die ik kende. Ondanks dat alles er nog hetzelfde uitzag voelde het niet meer als mijn stad. Dat gevoel wou ik heel graag op papier krijgen. Ik heb trouwens ook daadwerkelijk tussen twee Amerikaanse vrouwen met overgewicht in het vliegtuig gezeten. Dat was zo ongemakkelijk en absurdistisch, daar moest ik ook wat mee.

Kun je een tipje van de sluier oplichten waar jouw verhaal over gaat?
Over eenzaamheid. Mijn hoofdpersonage Nikky gaat in haar eentje op reis om iemand op te zoeken die niet op haar zit te wachten. Ze voert voornamelijk gesprekken met vreemden, waarbij de nodige miscommunicaties ontstaan. Haar relatie met Markus lijkt ook meer te zijn ontstaan uit verveling dan uit liefde. Zelfs in het bijzijn van anderen kun je ontzettend alleen zijn.

Is er een rode draad in jouw verhalen, zoals een thema waar je graag over schrijft?
Ik hou heel erg van personages die een beetje de weg kwijt zijn en dan iets impulsiefs gaan doen. In de moderne maatschappij is alles zo geordend en leven we binnen de paden. Zelf ben ik ook helemaal niet zo impulsief, maar het is wel heel leuk om mijn personages vreemde dingen te laten doen.

Veel schrijvers hebben een specifieke plek waar ze graag schrijven. Waar schrijf jij het liefst?
Bij een goede vriendin van mij. Zij woont antikraak en heeft een atelier. Naast dat het een fijne ruimte is helpt het ook om samen te schrijven. We geven elkaar advies en lezen elkaars stukken. In het midden van het atelier hangt een schommel, dus als ik het echt niet meer weet kan ik even gaan schommelen.

Heb je bepaalde schrijfgewoontes, zoals vroeg in de ochtend schrijven, staand schrijven of liters koffie wegwerken voor je begint?
Ik ben een ontzettende coffee addict en dat drink ik ook zeker als ik ’s ochtends schrijf. Laatst las ik een verhaal over een schrijver die zijn sigaretten word sticks noemde. Misschien is koffie wel mijn woordendrank.

Wat zijn je favoriete boeken?
De Gewichtlozen van Valeria Luiselli, Handleiding voor Poetsvrouwen van Lucia Berlin en Niemand is Ooit Verloren van Catherine Lacey. Wat deze schrijfsters gemeen hebben is dat ze zich van conventies niets aan te trekken en dat ze originele beelden scheppen. De verhalen die ze schrijven zijn rauw en grappig tegelijk. Daar hou ik denk ik wel van, tragikomische situaties. En de zinnen in deze boeken zijn zo mooi, je moet eigenlijk een potlood in je hand houden om alles wat erin staat te onderstrepen.

Wat zijn je verdere schrijfplannen?
Ooit zou ik wel een roman of een dichtbundel uit willen brengen, maar daar moet ik nog wel de nodige meters voor maken en een hoop levenservaring opdoen. Voorlopig blijft het dan ook bij optreden en korte stukken publiceren.

Heb je een schrijftip voor beginnende schrijvers die ervan dromen om ooit gepubliceerd te worden?
Ga altijd gewapend met een notitieboekje naar buiten. Als je iets opvallends meemaakt kun je het gelijk opschrijven zodat je het later kun uitwerken in een verhaal of gedicht.

Nieuwsgierig naar het verhaal van Emma Stomp en de andere deelnemers? De twintig beste verhalen zijn gebundeld in dit e-book.

Bewaren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) studeert Communicatie in Den Haag. Ook is ze freelance copywriter en blogger. Als hoofdredacteur ziet ze in Lood een ambitieus platform om nieuwe literatuur onder de aandacht te brengen van een jong publiek. Ze schrijft voornamelijk reportages, recensies, nieuwsoverzichten en opiniestukken over literaire ontwikkelingen.

E-mail Rosalinde

Lees meer:

Hanya Yanagihara

Hanya Yanagihara bij BorderKitchen: ‘Ik wist dat mijn boek niet saai zou zijn’

Rosalinde Markus

‘Dit is je eerste bezoek aan Nederland, toch?’ vraagt interviewer Arjan Peters aan auteur Hanya Yanagihara. ‘Yes,’ antwoordt ze, ‘so don’t disappoint me.’ Het is druk in Theater aan het Spui bij het literaire programma van BorderKitchen. Iedereen is benieuwd naar de auteur achter de succesvolle roman A little life, in het Nederlands vertaald als Een klein leven.

De Jonge Schrijversavond

De Jonge Schrijversavond: een waardig afscheid

Margot de Sera

De Jonge Schrijversavond, de zevende en laatste editie van een serie energieke literaire avonden over jonge schrijvers. Het gemist, of gewoon even je geheugen opfrissen en nagenieten? Lees vooral met Lood mee.