< Terug

Hoppend in je slaapzak over de stoep

10 november 2015

Een paar dagen geleden liep ik de supermarkt uit. Mijn rugzak, een gigantische Ortlieb, zat tjokvol met boodschappen en zwenkte als een vliegtuigvleugeloplegger in de bocht aan mijn schouder. Al sjorrend zag ik een dakloze man in zijn slaapzak die vloekend probeerde op te staan en hij hopte een tiental meters verder op de stoep. Terwijl ik mijn fietssloten openmaakte, vroeg ik wat er scheelde. ‘De stoep is overvol’ antwoordde hij. ‘Het is niet te doen. Er zijn te veel andere daklozen die nu ook bij deze supermarkt willen zitten.’ Ik keek nog eens goed om me heen en zag tot mijn verbazing nog ongeveer tien hoopjes van blauwe slaapzakken waarnaast kartonnen bekertjes stonden.

Ik kon me helemaal voorstellen wat hij bedoelde. Het einde van het eerste semester komt langzaam in zicht en dus wordt het steeds drukker in de bibliotheek. Bloeddoorlopen ogen en een penetrante lucht van energiedrankjes. Na college loop ik langs de bezette tafeltjes op zoek naar een plek om te studeren. Ik kijk op het scherm van mijn buren om te controleren of ze niet stiekem een opgeladen accu hebben. Als er 60% of hoger staat, sis ik ‘betrapt’ en trek ik de stekker uit het stopcontact. De rugbyspeler die maar met zijn lads blijft giechelen krijgt een elleboog in zijn nek. ’s Ochtends liggen stapels boeken naast me om de lege tafels te bezetten voor mijn studiegenoten die over ongeveer twee uur komen.

De man vertelde dat hij niet meer rustig Infinite Jest kon lezen, omdat die van twee slaapzakken verder maar blijft zagen over dat hij het zo koud heeft. ‘“De slaapzakken zijn te dun.” Is met niks tevreden.’ Ik knikte meelevend, er gaat niets boven een beetje rust in de tent. Hij legde uit dat als de daklozendienst langskomt met boterhammen en koffie hij nauwelijks nog aandacht krijgt en dat hij het witbrood met tegenzin eet. Dat hij met weemoed terugdacht aan die lekkere quinoasalades met avocado en broccolini die hij hiervoor at. ‘Bovendien, een van de vrijwilligers had beloofd om een idee voor een roman op te sturen naar een uitgeverij, maar als ik haar eraan herinner, doet ze alsof ze me niet hoort en zegt dat ik door moet drinken als ik nog een kopje wil.’ Ik beaamde dat je inderdaad nooit je passie uit het oog moest verliezen en adviseerde hem om een blog te beginnen.

Na nog een paar minuten zei ik dat ik honger had en mijn lievelingseten wilde gaan koken, dus nu echt moest gaan, maar dat ik het heel gezellig had gevonden. Ik stapte op de fiets. Het was goed dat ik even de tijd had genomen om hem zijn hart bij mij te laten luchten en realiseerde me dat ik me in feite met iedereen op een bepaald vlak kan identificeren. Ik glimlachte en trapte nog wat harder om sneller thuis te zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Mady Beversluis

Mady Beversluis (1990) woont op dit moment in Ierland, waar ze een master Philosophy & Literature doet aan University College Dublin. Ze studeerde eerder Literatuurwetenschap en Engelse letterkunde in Amsterdam. Voor Lood schrijft ze een column en recensies over boeken die eigenlijk verplichte kost zouden moeten zijn onder een toekomstige literatuurdictatuur.

 

E-mail Mady

Lees meer:

Hanya Yanagihara

Hanya Yanagihara bij BorderKitchen: ‘Ik wist dat mijn boek niet saai zou zijn’

Rosalinde Markus

‘Dit is je eerste bezoek aan Nederland, toch?’ vraagt interviewer Arjan Peters aan auteur Hanya Yanagihara. ‘Yes,’ antwoordt ze, ‘so don’t disappoint me.’ Het is druk in Theater aan het Spui bij het literaire programma van BorderKitchen. Iedereen is benieuwd naar de auteur achter de succesvolle roman A little life, in het Nederlands vertaald als Een klein leven.

De Jonge Schrijversavond

De Jonge Schrijversavond: een waardig afscheid

Margot de Sera

De Jonge Schrijversavond, de zevende en laatste editie van een serie energieke literaire avonden over jonge schrijvers. Het gemist, of gewoon even je geheugen opfrissen en nagenieten? Lees vooral met Lood mee.