< Terug

Het land binnen de muren: Verhalen

17 december 2014
4

Fotografie: Koos Breukel.

Het Marineterrein ligt in het hart van Amsterdam, 30 hectare groot en geheel ontoegankelijk voor burgers. Al sinds de zeventiende eeuw heeft het terrein een militaire functie. In de loop van 2015 krijgt een gedeelte van het Marineterrein voor het eerst weer een publieke functie en opent het geleidelijk zijn poorten. Logischerwijs zijn er veel geïnteresseerden in dit nieuwe stukje stad: horecaondernemers, projectontwikkelaars en dagjesmensen, studenten en gevestigde architecten, iedereen voelt de potentie van de grond en maakt plannen ermee aan de slag te gaan. Ontwerper Sjoerd ter Borg benaderde de projectleider of ze daar eerst vijf schrijvers mochten inzetten: Allard Schröder, Daan Heerma van Voss, Carolina Trujillo, Gustaaf Peek en Niña Weijers. Voorafgaand aan hun schrijven kregen de auteurs een rondleiding van een militair en ook een geschiedenisles van Bureau Monument en Archeologie over er allemaal op het Marineterrein is gebeurd. Daar zijn vijf heel verschillende verhalen uitgekomen. De fictieve verhalen die zij schreven zijn een herinnering aan wat is geweest, een verbeelding van wat zou kunnen zijn geweest en een blik op toekomstig gebruik.  Op de interactieve website van het project worden de verhalen gebruikt als methode om dit nieuwe stuk stad in kaart te brengen. Door een wisselwerking tussen literatuur en ontwerp wordt het Marineterrein ontsloten. Vandaag fragmenten van de verhalen: Noord-Korea, door Niña Weijers en Gevlochten land, door Carolina Trujillo.


 

Noord-Korea

Niña Weijers

 

Toen ik vijf maanden zwanger was verhuisden we naar een onooglijk appartement in de Kattenburgerstraat. We hadden geen geld toen, of in elk geval weinig. Mijn vriend werkte als redacteur bij een kleine uitgeverij en ik schreef stukjes voor modebladen en literatuurbeschouwingen voor websites waar niemand ooit van had gehoord.

Het appartement had twee minuscule slaapkamers en een badkamer met een douche en een wastafel die zo dicht op elkaar waren gebouwd dat ze nog net niet in elkaar schoven. Met mijn buik was het uit de douche stappen een potsierlijke gebeurtenis, waarbij ik zijdelings de douche en daarna achterwaarts de ruimte moest verlaten. Mijn vriend wilde daar foto’s van maken. Hij vond het belangrijk om ook de alledaagsheid van mijn zwangerschap vast te leggen. Ik zei hem dat hij het alledaagse niet moest verwarren met het mensonterende, maar daar had hij geen boodschap aan.

Het smalle balkon aan de straatkant kwam binnen de kortste keren vol te staan met vuilniszakken, kapotte stoelen (twee) en een indrukwekkende hoeveelheid glaswerk. Bij vlagen zat het me dwars dat ons huis er voor het oog van de wereld uitzag alsof de mensen die het bewoonden een trieste bende van hun leven hadden gemaakt, en dan probeerde ik een goede huisvrouw te zijn. Ik bracht alle lekkende vuilniszakken naar een container, gooide de stapels oude kranten in de papierbak, kocht sponzen en allesreinigers, boende urenlang driftig maar weinig secuur de oppervlakten van ons schamele bezit. Aan het einde van zo’n dag was het huis schoner, maar nog altijd niet groter, en ik vroeg me af waar we in godsnaam een kind kwijt moesten.

 


2

Fotografie: Koos Breukel.


 

Gevlochten land

Caroline Trujillo

 

Ze noemen mij Cath en dat is niet van Kattenburg. Ik was hier al voor dit eiland bestond, voor de mannen kwamen. Mensen vernoemen plekken naar de aarde die er al ligt. Aarde, dat ben ik. Dit stuk hier.

Meestal lag ik in het water van het IJ. Ik lag half in hem en hij in mij. Bij hoog tij kwam hij langs, bij laag tij ging hij weg, maar terugkeren deed hij altijd. Ook nadat de mannen waren gekomen.

Ze voeren langs mijn grenzen. Mannen in bootjes die ze van bomen maakten. Ik kende bomen. Uitzuigers. Lichtpikkers. Mannen hakten ze om. Daarom dacht ik dat ze goed waren. Ze kwamen met meer, bleven langer en bouwden terpen om hun hutten op te trekken en elke keer moesten ze het weer voor het water op een lopen zetten. Als het IJ er een te pakken kreeg, gaf hij hem aan mij. Hij kon ze allemaal hebben.

Ze sleepten met hout, touwen en lappen, maakten dammen om het water tegen te houden en toen ze begrepen dat water zich door dat beetje rommel niet liet tegenhouden, leidden ze het om, met hun greppels en hun sloten. Van water droogte maken. Mensen die zich aan godentaken wagen worden altijd vermalen.

Wij hielden ons niet met hen bezig, we hadden elkaar en hadden niet in de gaten dat die meuk van dammen en sluizen ons uiteindelijk zou scheiden. Toen we dat begrepen, was het al te laat.

 


 

Lees hier de hele verhalen.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Laurie Branderhorst

Laurie Branderhorst (1988) studeerde Engels en de master Redacteur/Editor aan de UvA. Het liefst leest ze nieuwe literatuur en interviewt ze (jonge) schrijvers hierover. Ze ziet in Lood het vernieuwende platform om literaire nieuwsgierigheid bij anderen aan te moedigen, uit te wisselen en nieuwe verbindingen te leggen.

 

 

 

E-mail Laurie

Lees meer:

Hanya Yanagihara

Hanya Yanagihara bij BorderKitchen: ‘Ik wist dat mijn boek niet saai zou zijn’

Rosalinde Markus

‘Dit is je eerste bezoek aan Nederland, toch?’ vraagt interviewer Arjan Peters aan auteur Hanya Yanagihara. ‘Yes,’ antwoordt ze, ‘so don’t disappoint me.’ Het is druk in Theater aan het Spui bij het literaire programma van BorderKitchen. Iedereen is benieuwd naar de auteur achter de succesvolle roman A little life, in het Nederlands vertaald als Een klein leven.

De Jonge Schrijversavond

De Jonge Schrijversavond: een waardig afscheid

Margot de Sera

De Jonge Schrijversavond, de zevende en laatste editie van een serie energieke literaire avonden over jonge schrijvers. Het gemist, of gewoon even je geheugen opfrissen en nagenieten? Lees vooral met Lood mee.