Het Boekje Open: Sander van Leeuwen

27 juli 2015

Voorplat_Leeuwen_Liever geen applaus voor ik leef

In de bijna wekelijkse rubriek Het Boekje Open geven auteurs een kijkje in het brein van een schrijver. Sander van Leeuwen schreef tijdens zijn studie liedjes en korte verhalen. Zijn romanidee zette hij op TenPages, waar hij direct werd opgemerkt. Onlangs verscheen zijn debuutroman Liever geen applaus voor ik leef. Sander vertelt over zijn schrijfgewoontes, toekomstplannen, en do’s en don’ts tijdens het schrijven: ‘Ik hoop dat mensen zich een klein beetje ongemakkelijk voelen als ze mijn boek lezen. Het moet wel kloppen, maar niet alles hoeft te passen.’

Kun je rondkomen van je schrijven, of heb je er nog een baan naast?
‘Nee, rondkomen van het schrijven zit er voorlopig nog niet in. Mijn eerste boek ligt nu een paar weken in de winkel, daar ben ik blij mee. In de praktijk ben ik eigenlijk meer ambtenaar dan schrijver. Ik werk in Den Haag, op het ministerie van SZW.’

Wat was je geworden als je geen schrijver was? Heb jij een gemiste of gedroomde carrière?
‘Vroeger twijfelde ik tussen twee dingen. De kleinkunst academie, maar daar kwam ik toch nooit binnen, wist ik, of sportjournalist. Een beetje naar voetbalwedstrijden toe gaan en daar dan ’s avonds over praten. Maar ja, dat zou iedereen wel willen. Dus toen ben ik psychologie gaan studeren. Dat vond ik het meest interessant.’

Laat je je werk lezen aan iemand voordat het af is?
Liever geen applaus voor ik leef is in verschillende fasen door verschillende mensen meegelezen. Omdat ik benieuwd was wat ze er van vonden en hoe het beter kon. Dat waren vrienden, maar soms ook familie. Als ik nu iets schrijf, meestal een kort verhaal want aan een langer verhaal kom ik op dit moment niet toe, verschilt het aan wie ik het laat lezen. Het ligt er ook aan met welk doel ik het heb geschreven. Als het maar iemand is van wie ik zeker weet dat die het zal zeggen als het barslecht is.’

Waar schrijf je? Heb je een vaste tijd en/of plaats?
‘De ruimtes in ons huis zijn goed benut. Er is een kamer met veel rommel waar een bureau achter schuil schijnt te gaan. Daar schrijf ik soms. Soms ook aan de keukentafel. Geen vaste plek dus. Een vaste tijd heb ik ook niet. Het doel is natuurlijk om het niet bij een boek te laten. Maar ik heb wel gemerkt dat ik voor een tweede boek meer tijd zou moeten maken. Met een of twee avonden in de week red je het niet. Dus mocht ik aan dat tweede boek gaan beginnen is vooral een vaste tijd erg belangrijk.’

Wat heb jij absoluut nodig om te kunnen schrijven? Heb je bepaalde ‘schrijf rituelen’?
‘Nee dat valt mee. Tijd, dat heb ik nodig. En geen afleiding. Een computer zonder internet werkt het beste.’

Hoe zou je je eigen schrijfstijl beschrijven?
‘Ik houd het graag simpel, ga geen complexe zinnen fabriceren die ik zelf ook nooit zou uitspreken. Of die je drie keer moet overlezen. Ik heb liever dat er een ritme in zit. Dat het klopt. Ik schrijf graag over kleine lullige dingen die mensen eindeloos bezig kunnen houden. Ik ben ooit psychologie gaan studeren omdat ik het interessant vond. Die interesse blijft denk ik ook bij het schrijven.’

Wanneer wist je: ik ben schrijver?
‘Ik durf het nog niet aan om mezelf schrijver te noemen. Ik ben auteur van een boek. Dat is al mooi zat. Als het lukt om een tweede boek te schrijven, dan denk ik misschien ‘ik ben schrijver’. Dus laten we zeggen over een jaar of twee.’

Op welke collega-auteur ben je wel eens jaloers?

‘Een klein beetje op Johan Harstad. Hij is nog behoorlijk jong maar krijgt het voor elkaar zo productief te zijn, niet alleen met steengoede boeken (vooral Buzz Aldrin, waar ben je gebleven), maar ook met verhalenbundels en toneelstukken. Dat vind ik bijzonder knap. Ik vind het mooi dat hij zich als schrijver niet beperkt tot één vorm. Daar kan ik wel een beetje jaloers op worden.’

Schrijf je met een bepaald doel? Heb je een missie in je schrijven?
‘Ik hoop dat mensen zich een klein beetje ongemakkelijk voelen als ze mijn boek lezen. Het moet wel kloppen, maar niet alles hoeft te passen. Een belangrijk thema in Liever geen applaus is depressiviteit. Ik hoop dat mensen daar misschien over gaan nadenken, tijdens het lezen. Aan de ene kant de impact ervan, maar aan de andere kant de hype die het is. 1 miljoen mensen in Nederland die antidepressiva gebruiken. Waar komt dat vandaan?’

Heb je ooit spijt gehad van iets wat je geschreven hebt?
‘Dat zal de komende maanden moeten gaan blijken…’

Heb je in je achterhoofd een ‘Gedroomd Boek’: een boek dat je altijd nog zou willen schrijven?
‘Ik heb verschillende verhalen in mijn hoofd. Maar misschien lenen die zich wel beter voor korte verhalen, of voor, je weet het nooit, een toneelstuk. Als je om je heen kijkt zie je elke dag wel een hoofdingrediënt voor een mooi verhaal. Of soms wordt ik wakker en realiseer ik me dat ik net een mooi plot heb gedroomd. Maar ‘een boek dat ik altijd nog zou willen schrijven’ zou ik dat niet willen noemen. Daar zijn er te veel ideeën voor.’

Wat kunnen we de komende tijd van je verwachten? Ben je bezig met een volgende boek en/of project?
‘Ik ben nog niet gestart met mijn tweede boek. Zoals ik al zei, ik heb er wel genoeg ideeën voor. Maar ik moet de tijd vinden om het op papier te gaan zetten. Daarbij wil ik eerst afwachten hoe mijn debuut zal landen, dat is al interessant genoeg. Maar het doel is natuurlijk wel om het niet bij een boek te laten.’

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Laurie Branderhorst

Laurie Branderhorst (1988) studeerde Engels en de master Redacteur/Editor aan de UvA. Het liefst leest ze nieuwe literatuur en interviewt ze (jonge) schrijvers hierover. Ze ziet in Lood het vernieuwende platform om literaire nieuwsgierigheid bij anderen aan te moedigen, uit te wisselen en nieuwe verbindingen te leggen.

 

 

 

E-mail Laurie

Lees meer:

Hanya Yanagihara

Hanya Yanagihara bij BorderKitchen: ‘Ik wist dat mijn boek niet saai zou zijn’

Rosalinde Markus

‘Dit is je eerste bezoek aan Nederland, toch?’ vraagt interviewer Arjan Peters aan auteur Hanya Yanagihara. ‘Yes,’ antwoordt ze, ‘so don’t disappoint me.’ Het is druk in Theater aan het Spui bij het literaire programma van BorderKitchen. Iedereen is benieuwd naar de auteur achter de succesvolle roman A little life, in het Nederlands vertaald als Een klein leven.

De Jonge Schrijversavond

De Jonge Schrijversavond: een waardig afscheid

Margot de Sera

De Jonge Schrijversavond, de zevende en laatste editie van een serie energieke literaire avonden over jonge schrijvers. Het gemist, of gewoon even je geheugen opfrissen en nagenieten? Lees vooral met Lood mee.