< Terug

Het Boekje Open: Lucas Zandberg

16 juli 2015

?????????????????????????? In de bijna wekelijkse rubriek Het Boekje Open geven auteurs een kijkje in het brein van een schrijver. Lucas Zandberg debuteerde in 2007 met Mijn leven is van mij, een roman over Elisabeth van Oostenrijk. Eerder schreef hij Mayling, een biografische roman over de Chinese presidentsvrouw Madame Chiang Kai-Shek, en De laatste maîtresse, waarin een courtisane de turbulente periode van de Franse revolutie beleeft. Lucas schrijft daarnaast met enige regelmaat korte verhalen, hij verzorgt een boekenrubriek in het literaire tijdschrift Azra Magazine en schrijft recensies voor de populaire literaire weblog Tzum. Zijn vierde roman De vergeten prins is een fictieve interpretatie van een periode in het leven van Wiwill, de vroeg gestorven oudste zoon van koning Willem III en zijn eerste vrouw koningin Sophie. Lucas vertelt over zijn schrijfgewoontes, toekomstplannen, en do’s en don’ts tijdens het schrijven: ‘Al die mensen die een paar stukjes op een blog zetten en zichzelf dan schrijver noemen… Bespottelijk.’

Kun je rondkomen van je schrijven, of heb je er nog een baan naast?
‘Mensen die beweren dat ze kunnen rondkomen van het schrijverschap hebben doorgaans een goedverdienende partner of een vermogende familie. Dat geldt niet voor mij. Om in mijn levensonderhoud te voorzien werk ik op een hogeschool. Leuk werk, overigens. Het schrijverschap en de daaruit voortvloeiende nevenactiviteiten stellen me vooral de laatste jaren wel in staat minder te werken, dat zeker.’

Wat was je geworden als je geen schrijver was?
‘Diep ongelukkig, want ik heb altijd geweten dat ik later zou gaan schrijven. Ik kan me er geen voorstelling van maken dat het me niet zou zijn gelukt. Als ik nu nog niet zou zijn gepubliceerd, zou ik nog steeds de hoop koesteren dat het alsnog zou lukken.’

Laat je je werk lezen aan iemand voordat het af is?
‘Dat doe ik vrijwel nooit, uit angst dat een buitenstaander mij in dat prille stadium ontmoedigt. Mijn redacteur mag natuurlijk meekijken als er eenmaal een flink aantal woorden op papier staat.’

Wie is de Eerste Lezer van je werk?
‘De allereerste afgeronde versie van het manuscript stuur ik naar de inmiddels hoogbejaarde moeder van een bevriende schrijfster, die een scherp oog voor detail heeft. Zij ziet dingen die ik over het hoofd zie. Als het boek eenmaal gedrukt is, probeer ik het los te laten, want dan is het in principe van iedereen.’

Waar schrijf je? Heb je een vaste tijd en/of plaats?
‘Thuis aan een bureau zitten is niets voor mij. Ik maak de meeste schrijfkilometers als ik in een andere omgeving vertoef. Ik reis bijvoorbeeld graag naar de Alpen, waar ik me dan afzonder in een b&b of een hotel. Overdag maak ik dan zeer lange bergwandelingen, en ’s ochtends en ’s avonds schrijf ik. Mijn roman Mayling heb ik grotendeels in China geschreven. Maar deze winter zat ik tweemaal een week met mijn dochter op een Waddeneiland. Dat leek me toen best een fijne schrijfplek, dus wie weet zoek ik het een volgende keer dichterbij.’

Wat heb jij absoluut nodig om te kunnen schrijven?
‘Rust! Ik word razend als iemand het aandurft mij tijdens het schrijven lastig te vallen met alledaagse kwesties. Dan blokkeer ik volledig. Vandaar dat ik de eenzaamheid opzoek tijdens het scheppende proces. Speciale rituelen heb ik niet. Daarvoor ben ik vermoedelijk te aards.’

Hoe zou je je eigen schrijfstijl beschrijven?
‘Dat laat ik graag aan anderen over. Ik ben te bang dat anderen mijn eigen woorden tegen me gebruiken. Ik ben een lafaard.’

Wanneer wist je: ik ben schrijver?
‘Op de basisschool. Vooral dankzij meester Freek, die mij stimuleerde te gaan schrijven. Ik was dan ook diep beledigd toen de lerares Nederlands in de brugklas mij niet selecteerde om een stukje te schrijven voor de schoolkrant. Maar ik durfde mezelf pas schrijver te noemen nadat mijn werk gepubliceerd werd. Anderen houden er andere maatstaven op na. Al die mensen die een paar stukjes op een blog zetten en zichzelf dan schrijver noemen… Bespottelijk.’

Op welke collega-auteur ben je wel eens jaloers?
‘Iemand die zegt dat hij nooit jaloers is op het succes van een ander liegt. Een collega-auteur gaf laatst toe dat ze best jaloers is op het succes van één van mijn boeken, maar dat ze me dit aan de andere kant erg gunt. Zo sta ik er zelf ook in. Een kleine dosis jaloezie is gezond. Het houdt je scherp en maakt je ambitieus.’

Welke collega-auteur zou jij wel willen zijn voor een dag?
‘E.L. James, de schrijfster van de Fifty Shades-trilogie. Totaal niet kunnen schrijven, maar toch een wereldberoemd auteur zijn. Dat moet een unieke sensatie zijn.’

Schrijf je met een bepaald doel? Heb je een missie in je schrijven?
‘Zulke vragen vind ik vreselijk, want ze geven me altijd het gevoel dat ik op een of andere manier tekortschiet. Ik zou hier waarschijnlijk een prachtig antwoord op geven als ik zo iemand was uit een beschermd milieu die enkele studies “uitprobeert” en dan op kosten van zijn ouders gaat filosoferen over de maatschappij, maar mijn teleurstellend prozaïsche verklaring is dat ik schrijf voor mijn eigen plezier en vanuit een innerlijke drang.’

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Laurie Branderhorst

Laurie Branderhorst (1988) studeerde Engels en de master Redacteur/Editor aan de UvA. Het liefst leest ze nieuwe literatuur en interviewt ze (jonge) schrijvers hierover. Ze ziet in Lood het vernieuwende platform om literaire nieuwsgierigheid bij anderen aan te moedigen, uit te wisselen en nieuwe verbindingen te leggen.

 

 

 

E-mail Laurie

Lees meer:

Hanya Yanagihara

Hanya Yanagihara bij BorderKitchen: ‘Ik wist dat mijn boek niet saai zou zijn’

Rosalinde Markus

‘Dit is je eerste bezoek aan Nederland, toch?’ vraagt interviewer Arjan Peters aan auteur Hanya Yanagihara. ‘Yes,’ antwoordt ze, ‘so don’t disappoint me.’ Het is druk in Theater aan het Spui bij het literaire programma van BorderKitchen. Iedereen is benieuwd naar de auteur achter de succesvolle roman A little life, in het Nederlands vertaald als Een klein leven.

De Jonge Schrijversavond

De Jonge Schrijversavond: een waardig afscheid

Margot de Sera

De Jonge Schrijversavond, de zevende en laatste editie van een serie energieke literaire avonden over jonge schrijvers. Het gemist, of gewoon even je geheugen opfrissen en nagenieten? Lees vooral met Lood mee.