Het Boekje Open: Caroline Ligthart

15 februari 2016

carolineCaroline Ligthart publiceerde in Hollands Maandblad, De Brakke Hond en De Revisor. Ze ontving diverse prijzen voor haar korte verhalen. In 2011 debuteerde Ligthart met de roman Russisch water. In opdracht van de VPRO trok zij met Redmond O’Hanlon de wereld over om verslag te doen van de tv-serie O’Hanlons helden. Die artikelen verschenen ook in boekvorm. Onlangs verscheen haar verhalenbundel Tweedehands bloemen. Caroline Lighthart over haar schrijfgewoontes, schrijf carriere en toekomstvisie: ‘Eigenlijk heb ik nog jaren gedacht dat ik niet ‘echt’ was. Ik heb het idee dat een schrijver moeiteloos het ene na het andere boek produceert. Maar na drie publicaties begin ik toch wel te geloven dat ik een echte schrijver ben.’

Kun je rondkomen van je schrijven, of heb je er nog een baan naast?
‘Was het maar waar. Naast mijn schrijven ben ik tv-redacteur. Ik heb onder meer gewerkt voor de VPRO, het programma O’Hanlons helden. Behalve de redactie heb ik artikelen geschreven voor de VPRO-gids. Die zijn later gebundeld in een gelijknamige boek. Met Redmond de wereld rondreizen, is natuurlijk een droom-opdracht. Je hoeft hem niet te verzinnen. Hij ís een personage.’

Wat was je geworden als je geen schrijver was? Heb jij een gemiste of gedroomde carrière?
‘Eigenlijk ben ik pas heel laat gaan schrijven. Tientallen verschillende baantjes gehad. Zelfs volgspotter geweest voor het Nationale ballet. Als ik het nu over zou doen, zou ik of filosofie gaan studeren of psychologie. De drijfveren van mensen, dat interesseert me. Maar waarschijnlijk is het testen van luxehotels nog de meest gemiste carrière.’

Laat je je werk aan iemand lezen voordat het af is?
‘Ja. Altijd aan mijn beste vriend. Maar ik laat het pas lezen als ik een eerste versie heb. Omdat hij een meester is in het becommentariëren, Ik een buitenstaander nodig heb voor mijn blinde vlekken, en omdat het fijn is om over het werk te praten. Na de goede vriend is het mijn redacteur.’

Heb je een vaste tijd of plaats waar je schrijft?
‘Ik woon op een boot. Mijn bureau staat voor het raam, dus staar ik regelmatig over het water. Zwanen zwemmen langs. En er varen dufgeslagen toeristen voorbij die foto’s van mij maken terwijl ik achter mijn bureau zit. In de ochtend schrijf ik het beste, alhoewel ik het een romantisch idee vind om midden in de nacht achter mijn computer te zitten. Met een glas whisky, haren door de war, in mezelf mompelend…’

Wat heb jij absoluut nodig om te kunnen schrijven, heb je bepaalde schrijf rituelen?
‘Een leeg bureau. De schijn dat ik overzicht heb.’

Hoe zou je je eigen schrijfstijl beschrijven?
‘Een lastige vraag om daar zelf iets zinnigs over te zeggen. Ik heb twee stijlen. De een helder. Korte zinnen. De ander poëtisch, associatief. Maar voor beiden geldt dat het ritme belangrijk is. De uiteindelijke versie lees ik altijd hardop, en dan haal ik er nog veel obstakels uit.’

Wanneer wist je: ik ben schrijver?
‘Toen mijn eerste korte verhaal werd gepubliceerd in Hollands Maandblad.  Alsof ik een echtheidsstempel op mijn voorhoofd gedrukt kreeg. Maar eigenlijk heb ik nog jaren gedacht dat ik niet ‘echt’ was. Ik heb het idee dat een schrijver moeiteloos het ene na het andere boek produceert. Maar na drie publicaties begin ik toch wel te geloven dat ik schrijver ben. Al is het maar om dat eindeloze getob.’

Voor welke schrijver heb jij bewondering?
‘Nabokov, om al zijn prachtige metaforen. A.M. Homes, om de impact, de humor en heftigheid van haar verhalen (alleen de korte verhalen, van haar romans ben ik niet zo weg). Richard Yates. Omdat hij perfect de eenzaamheid met z’n tweeën beschrijft. Jan Arends om zijn gekte. Maartje Wortel, om alles.’

Welke schrijver zou jij wel willen zijn voor een dag?
‘Nabokov. Om te voelen hoe makkelijk of moeizaam hij tot zijn werk kwam. Ik ben heel benieuwd of hij een onuitputtelijke flow had. En ook om weergaloos trots te zijn op het werk wat ik die dag dan zou schrijven.’

Schrijf je vanuit een bepaald doel of met een specifieke reden?
‘Niet heel bewust van te voren. Maar als het mensen raakt of inzichten geeft, vind ik dat erg mooi. In het verhaal Zonegrens gaat het over een stel dat in een afschuwelijke relatie zit. Ik schrijf: ‘Ze praten niet over werk, ze denken te weten wat de ander doet.’ Ik zou het prachtig vinden als lezers denken; verrek, ik ga er ook na zoveel jaar relatie altijd maar vanuit dat ik weet wat de ander denkt en voelt. Maar ik check het nooit meer. Toch eens doen…’

Heb je ooit spijt gehad van iets wat je geschreven hebt? 
‘Ja, en ook weer nee. Ja, omdat het een veel heftiger impact had dan ik had ingeschat. En nee, omdat ik van tevoren een goede afweging had gemaakt en heel bewust had gekozen om het toch op te schrijven.’

Wat is je favoriete quote?
‘Uit Russisch water: ‘Ik geloof niet in schuld, ik geloof in onvermogen.’’

Heb je in je achterhoofd een ‘Gedroomd Boek’: een boek dat je altijd nog zou willen schrijven?
‘Ja. Alleen weet ik me god niet hoe. Het zou zo’n wereld moeten zijn als Gaétan Soucy beschrijft in Het meisje dat te veel van lucifers hield en Agota  Kristof, Het dikke schrift. Werelden waarin kinderen de hoofdrol spelen in een totaal onbevattelijke ongrijpbare wereld die ze naar hun eigen hand zetten.’

Afbeelding1Wat kunnen we de komende tijd van je verwachten? Ben je bezig met een volgend boek en/of project?
‘Het kinderboek Waantje krijgt de knarser, voor kinderen met kanker. Dat komt in juni uit. Het ligt me na aan het hart omdat ik de hoop koester dat het zieke kinderen afleidt en troost biedt. Al is het maar een paar uur. Ik heb trucjes die ik gebruikte om mezelf af te leiden (of om de tuin, kan ook) toen ik chemo kreeg, erin verwerkt. Het bestralingsapparaat werd bij mij een verjongingsmachine. Nou zitten kinderen daar niet op te wachten. Maar op een machine die moed instraalt wel. Het boek wordt prachtig geïllustreerd door Ymke Hemminga.’

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Laurie Branderhorst

Laurie Branderhorst (1988) studeerde Engels en de master Redacteur/Editor aan de UvA. Het liefst leest ze nieuwe literatuur en interviewt ze (jonge) schrijvers hierover. Ze ziet in Lood het vernieuwende platform om literaire nieuwsgierigheid bij anderen aan te moedigen, uit te wisselen en nieuwe verbindingen te leggen.

 

 

 

E-mail Laurie

Lees meer:

Hanya Yanagihara

Hanya Yanagihara bij BorderKitchen: ‘Ik wist dat mijn boek niet saai zou zijn’

Rosalinde Markus

‘Dit is je eerste bezoek aan Nederland, toch?’ vraagt interviewer Arjan Peters aan auteur Hanya Yanagihara. ‘Yes,’ antwoordt ze, ‘so don’t disappoint me.’ Het is druk in Theater aan het Spui bij het literaire programma van BorderKitchen. Iedereen is benieuwd naar de auteur achter de succesvolle roman A little life, in het Nederlands vertaald als Een klein leven.

De Jonge Schrijversavond

De Jonge Schrijversavond: een waardig afscheid

Margot de Sera

De Jonge Schrijversavond, de zevende en laatste editie van een serie energieke literaire avonden over jonge schrijvers. Het gemist, of gewoon even je geheugen opfrissen en nagenieten? Lees vooral met Lood mee.