< Terug

Hanya Yanagihara bij BorderKitchen: ‘Ik wist dat mijn boek niet saai zou zijn’

7 oktober 2016

‘Dit is je eerste bezoek aan Nederland, toch?’ vraagt interviewer Arjan Peters aan auteur Hanya Yanagihara. ‘Yes,’ antwoordt ze, ‘so don’t disappoint me.’ Het is druk in Theater aan het Spui bij het literaire programma van BorderKitchen. Iedereen is benieuwd naar de auteur achter de succesvolle roman A little life, in het Nederlands vertaald als Een klein leven. Het boek gaat over vier studievrienden die hun ambities en dromen waarmaken in New York. De één vindt het succes in kunst, de ander in acteren en de derde in architectuur. Jude is de enige die achterblijft. Het lukt hem niet om zijn verleden achter zich te laten en het geluk te vinden in zijn carrière en vriendschappen.

Een sprookje in New York
Desondanks noemt Yanagihara de 720 pagina’s dikke roman een sprookje. ‘It’s a fairytale of New York. There is no 9/11, no politics, no financial crisis.’ De roman wordt dan ook niet beschouwd als typische New York novel, hoewel Yanagihara het daar niet mee eens is. ‘Mijn boek gaat over wat mensen ertoe drijft om naar New York te komen en waarom ze er blijven. Sommige auteurs hangen verhalen op aan merken, bepaalde winkels en cafés, dat wilde ik niet. Mijn boek moet intiem voelen, ik wil mijn lezers gevangen houden in een kleine ruimte die een beetje claustrofobisch voelt.’

‘I wanted the book to feel like a lobster in a pot, slowly being cooked to death without even knowing it.’

De reacties op de roman zijn wisselend, en dat is de reden waarom ik deze avond bezoek. Sommige recensenten waren lyrisch en barstten in huilen uit tijdens het lezen, terwijl anderen de stijl ‘lomp’ noemden en het verhaal onrealistisch. Welk personage kan immers zoveel leed verdragen? Ook in eigen land ontving de roman veel kritiek. Yanagihara druist met deze roman in tegen de American dream waarin het leven maakbaar is en je het geluk vindt zolang je er maar hard genoeg voor werkt. ‘Ik wilde een personage creëren dat nooit beter wordt. Wat als iemand blijft proberen om zichzelf te genezen en het blijft mislukken? Mijn boek herinnert lezers eraan dat geweld en trauma een mensenleven definieert. Als ze daar niet tegen kunnen, kunnen ze het boek altijd dichtdoen.’

Haar debuut, The People In The Trees, schreef ze in vijftien jaar. Dit boek kostte haar slechts achttien maanden. ‘Het eerste boek baseerde ik op een wetenschapper die echt bestond. Ik moest wachten tot hij dood was voor ik mijn debuut kon publiceren.’ In de zaal klinkt gelach, maar Yanagihara is serieus. ‘Het was heel moeilijk om te schrijven en niemand wil iets horen over jouw roman in wording.’ Bij haar recente roman ging het schrijven veel makkelijker. ‘Als je geluk hebt in het creatieve proces – de creatievelingen onder jullie weten wat ik bedoel – komt er een moment waarop jij niet langer het verhaal vertelt. Dan vertelt het verhaal zichzelf. Dat is een zeldzame ervaring.’

‘Het ergste dat je kunt doen is een saai boek schrijven’
Yanagihara had het gevoel dat ze iets te zeggen had en daarom laten de reacties haar koud. Sterker nog, ze leest nooit recensies. ‘Een andere auteur vertelde me ooit dat recensies lezen zinloos is. ‘The good ones are never good enough and the bad ones stay with you forever.’ Ze is vooral blij dat haar boek niet saai is. ‘Het ergste dat kan gebeuren, is dat lezers de roman saai of aardig vinden. Een verhaal moet iets losmaken, emoties oproepen. Dan is het goed.’

Peters rekent uit dat Een klein leven inmiddels anderhalf jaar geleden verschenen is. Betekent dit dat Yanagihara al een nieuw boek op de plank heeft liggen? Ze lacht. ‘Nee, ik ben nog niet klaar met dit verhaal. Iedere fictieve wereld waarin je hebt geïnvesteerd en in verdwaald bent, is moeilijk om te verlaten. Jij laat het niet los, het moet jou loslaten.’ En de geruchten dat er mogelijk een serie over het boek gemaakt wordt? ‘Als iemand een paar miljoen heeft en wil investeren, mag hij na afloop naar me toekomen,’ lacht Yanagihara.

Tot slot vraagt Peters haar om een stukje voor te lezen. Als ze beleefd weigert (‘I can’t read Dutch’), zegt Peters dat het speciaal is om de schrijver te horen voorlezen, dan hoor je het ritme. ‘I don’t have a rhythm,’ zegt Yanagihara en het ontlokt opnieuw gelach vanuit de zaal. Signeren wil ze wel, en ik kan me voorstellen dat de enthousiaste bezoeker het boek meteen aanschaft – al is het maar om te zien of je tijdens het lezen echt in huilen uitbarst.

Kijk op de website van BorderKitchen voor alle data en optredende auteurs.

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) studeert Communicatie in Den Haag. Ook is ze freelance copywriter en blogger. Als hoofdredacteur ziet ze in Lood een ambitieus platform om nieuwe literatuur onder de aandacht te brengen van een jong publiek. Ze schrijft voornamelijk reportages, recensies, nieuwsoverzichten en opiniestukken over literaire ontwikkelingen.

E-mail Rosalinde

Lees meer:

Hanya Yanagihara

Hanya Yanagihara bij BorderKitchen: ‘Ik wist dat mijn boek niet saai zou zijn’

Rosalinde Markus

‘Dit is je eerste bezoek aan Nederland, toch?’ vraagt interviewer Arjan Peters aan auteur Hanya Yanagihara. ‘Yes,’ antwoordt ze, ‘so don’t disappoint me.’ Het is druk in Theater aan het Spui bij het literaire programma van BorderKitchen. Iedereen is benieuwd naar de auteur achter de succesvolle roman A little life, in het Nederlands vertaald als Een klein leven.

De Jonge Schrijversavond

De Jonge Schrijversavond: een waardig afscheid

Margot de Sera

De Jonge Schrijversavond, de zevende en laatste editie van een serie energieke literaire avonden over jonge schrijvers. Het gemist, of gewoon even je geheugen opfrissen en nagenieten? Lees vooral met Lood mee.