Fort Europa

24 maart 2015

‘Dit verhaal is waargebeurd, ook al is het verzonnen. Het vertelt het verhaal van een winderige en met stof bedekte stad, Kabul, in een land van vuur en sneeuw, Afghanistan. Het is het verhaal van een kind. Het verhaal van vele kinderen.’

Deze tekst staat op de achterkant van het boek De jongen die niet kan dromen van Vauro Senesi. Een boek over een stad in oorlogsgebied en daar middenin de tienjarige Kualid. Een boek dat ik net heb gelezen en dat nog steeds door mijn hoofd spookt als ik op zondagavond Twitter open.

Met grote verbazing en verontwaardiging lees ik de tweets over het asielplan dat het Kamerlid Malik Azmani op de kaart zet voor de VVD. Als het aan hem ligt moet Europa op slot voor alle niet-Europese asielzoekers. Voortaan komt er voor hen alleen nog maar opvang in de regio. Volgens Azmani moeten we realistisch zijn. In de Volkskrant zegt hij: ‘Als er een grote hausse aan migranten komt, wat doet dat met een samenleving? Welke spanningen brengt dat? Als volksvertegenwoordiger moet ik de sentimenten van de bevolking aanvoelen. Daarom zit ik hier.’ Azmani is bang dat de komst van asielzoekers de samenleving zal ontwrichten.

‘De asielzoeker’: een anonieme stoorfactor. Een naamloze gestalte in een massa zonder gezichten. Ik denk aan Kualid en aan hoe hij in De jongen die niet kan dromen mag helpen bij het schilderen van de kinderafdeling van het nieuwe ziekenhuis en de zee geel schildert omdat hij nog nooit een zee heeft gezien. Aan hoe hij met zijn vriendje Said elke dag op pad gaat om de kuilen in de weg te vullen in de hoop wat geld te verdienen zodat hij eten kan kopen voor zijn moeder en grootvader. Wat nou als hij zich in die anonieme massa zou bevinden?

Ik maak me zorgen. Vinden wij ze inderdaad storend, die asielzoekers? Heeft Malik Azmani gelijk? Zijn we ze gaan zien als een plaag? Als vervelende muggen die in onze oren zoemen? Denken wij echt: man wat irritant dat gejengel van die uitgemergelde kinderen daar aan de grens. Kunnen die niet gewoon terug?

Ik hoop het niet. Ik hoop dat we mensen altijd als mensen blijven zien en niet als een groepering. En daarom stel ik voor dat we lezen. Dat we de boeken over oorlogsgebieden uit de kast trekken en ‘de asielzoeker’ zijn naam teruggeven. Dat we via onze liefde voor de personages onze liefde voor onze medemens terugvinden, en vasthouden. Dat we naar de voorstelling van Nobody Home gaan en de jonge gevluchte theatermakers op het podium in de ogen kijken en denken: ja, ik ben blij dat je hier bent. Ik ben tegen ‘Fort Europa’.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Marjolijn van den Berg

Marjolijn van den Berg (1989) is in 2013 afgestudeerd aan de opleiding Writing for Performance aan de HKU. Als recent afgestudeerd schrijfster weet ze hoe moeilijk het kan zijn om nieuw werk onder de aandacht te brengen. In Lood ziet ze een platform met een oprechte betrokkenheid bij een nieuwe generatie en daar wil ze graag aan bijdragen. Marjolijn probeert bij Lood o.a. de brug te slaan tussen theater en literatuur.

E-mail Marjolijn

Lees meer:

Hanya Yanagihara

Hanya Yanagihara bij BorderKitchen: ‘Ik wist dat mijn boek niet saai zou zijn’

Rosalinde Markus

‘Dit is je eerste bezoek aan Nederland, toch?’ vraagt interviewer Arjan Peters aan auteur Hanya Yanagihara. ‘Yes,’ antwoordt ze, ‘so don’t disappoint me.’ Het is druk in Theater aan het Spui bij het literaire programma van BorderKitchen. Iedereen is benieuwd naar de auteur achter de succesvolle roman A little life, in het Nederlands vertaald als Een klein leven.

De Jonge Schrijversavond

De Jonge Schrijversavond: een waardig afscheid

Margot de Sera

De Jonge Schrijversavond, de zevende en laatste editie van een serie energieke literaire avonden over jonge schrijvers. Het gemist, of gewoon even je geheugen opfrissen en nagenieten? Lees vooral met Lood mee.