< Terug

Feestje in een leeg restaurant

6 december 2015

Een vriendin in Dublin zei tegen me: ‘Goh, je bent vrolijk?’
‘Ja? Waarom is dat verwonderlijk?’
‘Meestal ben je verontwaardigd,’ antwoordde ze.

Ik was blij dat ik haar op een of andere manier had weten te overtuigen dat ik redelijk leuk gezelschap ben, want een voortdurend verontwaardigd iemand om je heen lijkt me redelijk vermoeiend. Er een zijn… dat gaat kennelijk veel probleemlozer. Ik bedenk me dat ik simpelweg het onrecht en de overheersende onzin in de wereld niet onopgemerkt kan laten; ik ben eigenlijk Jessica Jones, hoewel Netflix dat lijkt te ontkennen. Ze hebben ook nog steeds niet gereageerd op de e-mails die ik naar hen heb gestuurd, maar ik blijf proberen, natuurlijk.

Om de idiotie van deze wereld aan te kaarten, moet ik naast verontwaardiging een andere superpower nog wat meer ontwikkelen: schijt hebben. Dat klinkt tegenstrijdig, maar hiermee bedoel ik het zelfvertrouwen om geen onzin accepteren. Elke aflevering van Another Round, een fantastische podcast met Heben Nigatu and Tracy Clayton, is in zekere zin een herinnering om deze superpower te cultiveren.

Een paar dagen geleden kon ik weer even oefenen. Mijn vriendin en ik zaten in een vrijwel leeg restaurant en, terwijl we op ons voorgerecht wachtten, hadden we het over podcasts en vocal fry (de linguïstische ziekte die bijvoorbeeld Kim Kardashian heeft opgelopen) en waarom vocal fry veel irritanter wordt gevonden als vrouwen zo praten dan wanneer mannen dat doen. Opeens stond de man die een paar tafeltjes verderop zat naast onze tafel.
‘Ik hoorde jullie praten en ik wilde even zeggen dat ik dat ook niet weet.’
‘Hoe bedoel je?’
‘Waarom mensen het irritanter lijkt te zijn bij mannen dan bij vrouwen, maar ik denk dat mensen gewoon moeten praten zoals ze zelf willen. Mensen hebben zo snel een mening, het is belangrijk om niet te oordelen.’

Leunend met twee vuisten op onze tafel kregen wij een lesje dooddoeners en platitudes opgediend over verantwoordelijke menselijke interactie. Mijn vriendin nodigde hem vervolgens uit om zich bij ons aan te sluiten (waarom weet ik ook niet). Hij pakte zijn kop koffie en ging zitten en zei dat hij graag over concepten en ideeën praat, niet graag dingen over zichzelf deelt en hij vertelde over zijn tijd in Amerika en Ierse politiek. Op een gegeven moment merkte ik dat ik nog maar met een half oor luisterde en probeerde interesse te veinzen, maar het ging me kennelijk niet goed af.
‘Jij vindt mij niet aardig he.’
‘Wat?’
‘Ik dacht dat ik gesloten was, maar jij bent nog erger. Nogal onbeleefd. Vanaf het begin dat ik met jullie begon te praten heb je nog niks over jezelf verteld, en jullie stelden wel een paar vragen, je vriendin doet wel gewoon aardig, maar jij zit daar maar met een verveeld gezicht en ik weet nog niks over jou.’

Slingers en ballonnen! Het is weer gebeurd. Een man, en dit is geen algemene beschrijving van veelal vrij behaarde wezens met lagere stemmen dan ik, die ik heus vaak leuk en redelijk interessant vind, maar een generalisering, of scheldwoord, het is maar hoe je het bekijkt, van iemand die zo ver gaat dat hij mij beschuldigt van het feit dat ik niet aan zijn lippen hang. Gelukkig is het winter en kan ik geen slipper naar mijn hoofd gegooid krijgen. Over memorabele interacties gesproken.

Ik rolde mijn ogen zo ver in mijn hoofd dat ik hoofdpijn kreeg, dus rolde ik ze weer terug om hem aan te kijken en te zeggen dat als hij iets wil weten, hij mij bijvoorbeeld een vraag kan stellen. Waarom zou ik al die informatie zo maar op tafel leggen en waar moet je überhaupt beginnen met informatie ‘over jezelf?’ Daar had ik wel een punt, volgens hem.

In Another Round is er af en toe het onderdeel: ‘Man gotta do better’. En hier moet ik aan denken als we in stilte wachten totdat hij heeft betaald en weggaat. En ik denk ook aan de kunst en het belang van converseren. Ik geloof er heilig in en ik zou op mijn voorhoofd willen tatoeëren dat tweerichtingsverkeer zonder twijfel gezelliger en interessanter is. Dan hoeft niemand ballonnen op te blazen, slingers op te hangen om een feestje te houden in een vrijwel leeg restaurant.

Ik vecht tegen het onrecht dat de mansplainer heet.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Mady Beversluis

Mady Beversluis (1990) woont op dit moment in Ierland, waar ze een master Philosophy & Literature doet aan University College Dublin. Ze studeerde eerder Literatuurwetenschap en Engelse letterkunde in Amsterdam. Voor Lood schrijft ze een column en recensies over boeken die eigenlijk verplichte kost zouden moeten zijn onder een toekomstige literatuurdictatuur.

 

E-mail Mady

Lees meer:

Hanya Yanagihara

Hanya Yanagihara bij BorderKitchen: ‘Ik wist dat mijn boek niet saai zou zijn’

Rosalinde Markus

‘Dit is je eerste bezoek aan Nederland, toch?’ vraagt interviewer Arjan Peters aan auteur Hanya Yanagihara. ‘Yes,’ antwoordt ze, ‘so don’t disappoint me.’ Het is druk in Theater aan het Spui bij het literaire programma van BorderKitchen. Iedereen is benieuwd naar de auteur achter de succesvolle roman A little life, in het Nederlands vertaald als Een klein leven.

De Jonge Schrijversavond

De Jonge Schrijversavond: een waardig afscheid

Margot de Sera

De Jonge Schrijversavond, de zevende en laatste editie van een serie energieke literaire avonden over jonge schrijvers. Het gemist, of gewoon even je geheugen opfrissen en nagenieten? Lees vooral met Lood mee.