Welkom in het intellectueel Walhalla

18 november 2014

Ga je in de zomer graag naar Best Kept Secret, kun je in de winter naar Crossing Border in Den Haag. Ook hier een mooie locatie, goed eten, verantwoorde muziek, en omdat het al lekker koud is buiten; gerenommeerde schrijvers en pluche schouwburgstoelen om in weg te zakken. Maar niet te diep wegzakken, want men neemt zichzelf hier serieus. Erg serieus.

Het bier van de tap is van een hippe lokale brouwer, de nootjes zijn wasabi en je loopt om de twee minuten een Bekende Intellectueel tegen het lijf. ‘Toegankelijk’ is hier een vies woord. Dit zijn mensen die De Wereld Draait Door te plat vinden, NRC Next te oppervlakkig, Pink Floyd te mainstream.

Verborgen grijs

De podia hebben namen als ‘The Palace’ en ‘The Priest’. Veel mensen met telelenzen, veel mensen die veel ruimte innemen, leren jasjes, spijkerbroeken, elegante vrouwen met een beetje een rocky edge, en, jawel, niet liegen; veel grijze krullen. Zeer sexy, maar duidelijk de dertig gepasseerd.

Natuurlijk zijn er ook zeventienjarigen, jonge twintigers. Een handjevol oude zielen die je aankijken met een know it all blik in hun ogen waar ik stiekem een beetje de rillingen van krijg. Ga ergens iets onverantwoords doen met mensen van je eigen leeftijd. Aan de andere kant; als je op je zeventiende al op Crossing Border rondloopt, kan het niet meer mis gaan. Welkom in het intellectueel Walhalla.

Vechten voor Ian

Het interview met Ian McEwan begint een kwartier eerder dan gepland en is zo snel vol dat er een lange rij mensen voor de deur staat te dringen. De portiers zijn onverbiddelijk; één erin, één eruit. Hier eindigt de beschaving ook gelijk; er wordt oprecht geduwd en getrokken wanneer de deur even open gaat. Fans van literatuur gaan kennelijk ook in hun toewijding een niveau hoger.

Hemels

Maar als je het goed doet, dan is het ook echt een beleving. Crossing Border heeft sfeer. Ambiance. In de Grote Zaal van de Haagse Schouwburg zitten met een biertje in je hand heeft iets. Naar een moderne singer-songwriter luisteren in zo’n klassieke setting is magisch. Sharon van Etten zingt ons een andere dimensie in. En ze neemt na elk nummer een loopje met het serieuze publiek, vraagt of het licht pijn deed aan hun ogen.

Sharon: ‘Oh, that’s just how you like to experience the music. Allright. I will now walk to the other side of the stage. Do not worry, it will all be OK people.’

Krautrock

Ik bezoek een interview met Irmin Schmidt van de band Can en Schotse schrijver Alan Warner. Nu moet ik bekennen dat ik nooit van Can gehoord had. Krautrock? Ik was onwetend, excuses. Maar deze man wordt in één adem genoemd met The Velvet Underground, Kraftwerk en Bob Dylan, dus ik ben wakker.

Crossing Border, Alan Warner, Irmin Schmidt

De schrijver en de muzikant zijn allebei opgegroeid op het platteland. Ze bespreken de afzondering, het gebrek aan media, die ervoor zorgden dat obscure bands waar je één plaat van vond, in gedachten al snel epische proporties aannamen. De afbeeldingen op de platenhoes, de songteksten en een enkel interview in de krant, meer had je niet, de rest was fantasie.

Warren schreef erover vanuit zijn perspectief als tiener. Een perspectief waar het publiek hier misschien wel een beetje naar terugverlangt.

Tijdens het interview was het heerlijk om de illusies van de vijftienjarige fan te vergelijken met de treurige werkelijkheid van de eerste opnames van Can in een oud ‘kasteel’. Maar het was ook een gesprek over compositie, over het verschil tussen jammen en gestuurde improvisatie, over de kracht van een klassieke muziekopleiding, de beelden die de muziek oproept bij de schrijver. Echt interessant, ook voor iemand die nooit eerder van Can heeft gehoord.

Een beetje pretentieus maar wel lekker

Die inhoud, in combinatie met de warme sfeer en klassieke locatie maken Crossing Border. Je zou dat pretentieus kunnen noemen. Maar hey, je bent onder soortgenoten. Hier kun je jezelf ongegeneerd de hele avond voorstaan op je geweldige literatuurkennis en je bijzondere muzieksmaak, en dat is best lekker. Neem jezelf serieus, zorg dat je het boek gelezen hebt en weet wanneer de nieuwste plaat uitkomt. Geen zorgen, hier ben je nog zeker dertig jaar hip and happening.

 


 

Dit artikel is geschreven door Ninke Overbeek.
Ninke (1986) studeerde Theaterwetenschap en volgde de opleiding Writing for Performance aan de HKU in Utrecht (afstudeerjaar 2011). Ze werkt onder andere voor De Kosmonaut en Theater aan het Spui.

One Response to Welkom in het intellectueel Walhalla

  1. […] festivals in Nederland, waar binnen- en buitenlandse namen een week lang Den Haag overnemen. Vorig jaar waren we er ook bij, dit jaar is de keuze weer groot. Een kleine greep: David Vann, Erik Jan Harmens, Nir Baram, Rashid […]

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Gastredacteur Lood

Bij Lood wordt er naast het vaste team aan redacteuren ook gebruik gemaakt van gastredacteuren.

 

Dit biedt ons de mogelijkheid om specialistische kennis te laten invliegen, nog meer evenementen te bezoeken en steeds weer andere visies op literatuur met onze lezers te delen.

E-mail Gastredacteur

Lees meer:

Hanya Yanagihara

Hanya Yanagihara bij BorderKitchen: ‘Ik wist dat mijn boek niet saai zou zijn’

Rosalinde Markus

‘Dit is je eerste bezoek aan Nederland, toch?’ vraagt interviewer Arjan Peters aan auteur Hanya Yanagihara. ‘Yes,’ antwoordt ze, ‘so don’t disappoint me.’ Het is druk in Theater aan het Spui bij het literaire programma van BorderKitchen. Iedereen is benieuwd naar de auteur achter de succesvolle roman A little life, in het Nederlands vertaald als Een klein leven.

De Jonge Schrijversavond

De Jonge Schrijversavond: een waardig afscheid

Margot de Sera

De Jonge Schrijversavond, de zevende en laatste editie van een serie energieke literaire avonden over jonge schrijvers. Het gemist, of gewoon even je geheugen opfrissen en nagenieten? Lees vooral met Lood mee.