Skinhead O’Connor, oftewel, bezoek uit Nederland

Mady Beversluis

Ik had haar gemist, mijn hilarische moedertaal. Drie weekeindes kon ik mijn hart ophalen dankzij de verschillende delegaties die overkwamen uit Nederland. Ik heb een paar dagen achter elkaar nauwkeurig de gekkigheid bijgehouden. Hieronder het resultaat, of het slagveld, dat is aan u.

Verhuizen 2

Mady Beversluis

Ik probeerde nog een stapeltje kleren in mijn weekendtas te krijgen en kon niet geloven dat ik in die paar maanden deze hoeveelheid spullen bij elkaar had verzameld; de momenten van neerslachtigheid die werden verholpen door een bezoekje aan de mall bleken talrijker dan gedacht.

Verhuizen 1

Mady Beversluis

Na de kerstvakantie kwam ik terug in een leeg huis in Ierland. Ik vond een briefje van de broer van mijn landlady op de schoorsteenmantel dat ze naar het ziekenhuis was gegaan voor controle en zij had een voicemail achtergelaten dat de aanhoudende buik- en rugpijn te wijten waren geweest aan uitgedroogde nieren, maar dat het ook erg gezellig was in het ziekenhuis.

De pompoeneter: een scherpzinnige tragedie over karakterloosheid

Mady Beversluis

‘‘Nou,’ zei ik, ‘ik zal het proberen. Ik zal proberen oprecht te zijn tegenover u, al denk ik eigenlijk dat u eerder geïnteresseerd bent in mijn onoprechtheid, als u begrijpt wat ik bedoel.’ De dokter glimlachte.’

Dit is de hoofdpersoon van De pompoeneter (Lebowski, 2016), een semi-autobiografische roman van Penelope Mortimer over een naamloze vrouw in Engeland in de jaren 60 die haar levensverhaal vertelt aan haar arts.

Kerstrimpel

Mady Beversluis

Het semester begon met een talige frustratie. Het is niet verrassend dat het ook zo moet eindigen. Ik zag vanochtend dat mijn fronsrimpel zeker weten dieper is geworden. Frustratierimpel. Alle woorden waar ik niet op kon komen de afgelopen maanden hebben zich tussen mijn wenkbrauwen genesteld.

Feestje in een leeg restaurant

Mady Beversluis

Een vriendin in Dublin zei tegen me: ‘Goh, je bent vrolijk?’ ‘Ja? Waarom is dat verwonderlijk?’ ‘Meestal ben je verontwaardigd,’ antwoordde ze.

Ik was blij dat ik haar op een of andere manier had weten te overtuigen dat ik redelijk leuk gezelschap ben, want een voortdurend verontwaardigd iemand om je heen lijkt me redelijk vermoeiend.

Hoppend in je slaapzak over de stoep

Mady Beversluis

Een paar dagen geleden liep ik de supermarkt uit. Mijn rugzak, een gigantische Ortlieb, zat tjokvol met boodschappen en zwenkte als een vliegtuigvleugeloplegger in de bocht aan mijn schouder. Al sjorrend zag ik een dakloze man in zijn slaapzak die vloekend probeerde op te staan en hij hopte een tiental meters verder op de stoep.

Griekse tradities

Mady Beversluis

Afgelopen maandag was het Bank Holiday in Ierland. Dit is een vrije dag overgewaaid uit (opgelegd door) Groot-Brittannië, omdat de banken dichtgaan en Ierland doet hier nog halfhartig aan mee. De wroeging van een vrije dag die je gegeven wordt door je ex-kolonisators… Maandag vrij betekent ook een extra avond om uit te gaan, dus ik was…, nou ja, je snapt het wel.

Agressieve groepstherapie met een pak melk

Mady Beversluis

Blue Monday bestaat hier niet voor mij. Elke maandagochtend ga ik fluitend naar mijn favoriete college van dit semester, namelijk Ethiek. Het is alsof ik elke week het jaarlijkse familiekerstdiner mag meemaken. Er wordt over tafel geschreeuwd, gelachen en meningen worden veracht of juist beaamd.

Hoopvolle, malarische liefdesjeuk

Mady Beversluis

Na de eerste ontmoeting begint het spel, het spelletje beter gezegd, van de liefde die kan opbloeien tussen twee personen. Hoop bekruipt je in de meeste gevallen, het nestelt zich en zal je bespelen. Ester Nilsson, de hoofdpersoon van Onbetamelijk gedrag, raakt helemaal in de ban van de kunstenaar Hugo Rask en besluit dit spel tot de allerlaatste minuut uit te spelen.

Gingers have no soul

Mady Beversluis

Toen ik mensen begon te vertellen dat ik naar Dublin ging verhuizen was het eerste wat veel mensen zeiden: ‘Je zult helemaal niet opvallen daar.’ ‘Oh?’ ‘Je weet wel,’ terwijl ze naar mijn haar wezen.

Dus ik ging thuis op internet uitzoeken hoe roodharig die Ieren nou werkelijk waren en of ik echt zo snel zou ‘opgaan’ in die nieuwe samenleving.

De kameel is vol

Mady Beversluis

Stel je voor, je staat ergens in de woestijn. De hitte zindert en vibreert boven de grond. De lucht is strakblauw. En het is stil, er is niemand anders dan jij. Als je knippert voel je zandkorrels tegen je oogbal schuren.

Ongemakkelijk broodje geitenkaas

Mady Beversluis

Ik woon sinds september in Ierland om de master Philosophy and Literature te doen aan University College Dublin. Ik schrijf een column over gegarandeerd unieke interculturele crises op kleine schaal, doorspekt met  belangrijke levenslessen die zeker opgevolgd moeten worden.

Het tegenstrijdige van een master waarin onder andere linguïstiek en literatuurtheorie worden behandeld is dat terwijl je vierkante ogen krijgt van alle artikelen die je moet lezen, de docenten met sadistisch plezier blijven benadrukken dat taal eigenlijk volkomen ongrijpbaar is.

Examens in empathie

Mady Beversluis

Ik las ooit in een column over de curieuze bezigheid van het onderstrepen van zinnen tijdens het lezen, want herkennen we onszelf nog in de woorden en zinnen die ooit zo treffend of belangrijk leken? Spreekt zo een jongere versie van onszelf?

Sigaren en jenever: karaktertest anno 2015 op Das Mag Festival

Mady Beversluis

Nietsvermoedend toog ik met mijn boek onder de arm naar P.G.C. Hajenius voor een van de leesclubs van het Das Magazin Festival en ik kwam terecht in het walhalla van old school levensgenieters: een honderd jaar oude sigarenwinkel. Brave leestrutten zoals ik roken meestal geen sigaren.