< Terug

Agressieve groepstherapie met een pak melk

13 oktober 2015

Blue Monday bestaat hier niet voor mij. Elke maandagochtend ga ik fluitend naar mijn favoriete college van dit semester, namelijk Ethiek. Het is alsof ik elke week het jaarlijkse familiekerstdiner mag meemaken. Er wordt over tafel geschreeuwd, gelachen en meningen worden veracht of juist beaamd. Er wordt helaas niet zo veel wijn gedronken, maar gelukkig teren we soms nog op de restanten van de vorige avond.

Het thema van dit jaar is moreel falen. Een uitstekende keuze. Niet omdat ik dit per se interessanter vind dan een ander gebied van ethiek – als philosophy newbie is veel vooralsnog interessant; ik weet waarschijnlijk nog niet beter – maar omdat het zo instinctief is. Iedereen heeft een mening of idee over de situaties (veelal ‘uit het leven gegrepen’) die worden besproken in de artikelen. Een ding wordt elke week duidelijker, en was dat eigenlijk al voordat de colleges überhaupt waren begonnen: een door iedereen geaccepteerde standaard voor moreel falen is een prachtige studeerkamerutopie. En toch worden de ruggen telkens weer over het bureau gebogen om nieuwe variaties te bedenken die wel algemeen gewaardeerd zouden kunnen worden.

Het voordeel van een deels ‘instinctieve’ filosofie is dat mensen het er voornamelijk helemaal wél of helemaal níet mee eens zijn, en deze onvrede illustreren aan de hand van voorbeelden uit hun eigen leven. Dus, terwijl ik wat nieuwe termen probeer op te steken hier en daar, ben ik voornamelijk geïnteresseerd in het feit dat bijna alle mannen elk (!) college over hun moeder beginnen. En dat iemand bijvoorbeeld sympathie probeert te krijgen voor zijn vergeetachtigheid, iets waar hij denkt niets aan te kunnen doen, en dit ook herhaaldelijk aan zijn vriendin heeft proberen uit te leggen, maar waar  een medestudent natuurlijk totaal geen geduld mee heeft en zijn gedrag afdoet met onverbiddelijke termen zoals slackness of will… (We verfijnen niet alleen onze morele kompassen, we doen ook zonder morren mee aan een agressieve vorm van groepstherapie.)

Over slackness of will gesproken, vorige week hadden we het over nalatigheid. En ook over of proberen om het juiste te doen genoeg is. De persoon in kwestie vertelde hoe hij door zijn moeder werd beticht van ernstige nalatigheid, omdat hij nooit het pak melk terugzet in de ijskast, hoewel hij zich altijd weer voornam om het wel te doen; hij wil het doen. De uitroepen van verontwaardiging van het groepje studenten waren niet eerder zo unaniem. Deze acute gemeenschappelijke vijand belichaamde overduidelijk de standaard van falen. Iemand die zijn medemens het risico laat lopen om zure melk in haar thee te gieten, zou daar al een gevangenisstraf voor bestaan? Massa-immigratie, het wel of niet legaliseren van abortus in Ierland, ISIS…dit alles viel in het niets. NIEMAND mag een lekkere kop thee in de weg staan in Ierland.

One Response to Agressieve groepstherapie met een pak melk

  1. […] schreef (sneerde?) eerder dat het leek alsof de colleges Ethiek als nogal therapeutisch werden ervaren door een deel van de mannelijke filosofiestudenten en ik moet nu toegeven dat ik ook […]

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Mady Beversluis

Mady Beversluis (1990) woont op dit moment in Ierland, waar ze een master Philosophy & Literature doet aan University College Dublin. Ze studeerde eerder Literatuurwetenschap en Engelse letterkunde in Amsterdam. Voor Lood schrijft ze een column en recensies over boeken die eigenlijk verplichte kost zouden moeten zijn onder een toekomstige literatuurdictatuur.

 

E-mail Mady

Lees meer:

Hanya Yanagihara

Hanya Yanagihara bij BorderKitchen: ‘Ik wist dat mijn boek niet saai zou zijn’

Rosalinde Markus

‘Dit is je eerste bezoek aan Nederland, toch?’ vraagt interviewer Arjan Peters aan auteur Hanya Yanagihara. ‘Yes,’ antwoordt ze, ‘so don’t disappoint me.’ Het is druk in Theater aan het Spui bij het literaire programma van BorderKitchen. Iedereen is benieuwd naar de auteur achter de succesvolle roman A little life, in het Nederlands vertaald als Een klein leven.

De Jonge Schrijversavond

De Jonge Schrijversavond: een waardig afscheid

Margot de Sera

De Jonge Schrijversavond, de zevende en laatste editie van een serie energieke literaire avonden over jonge schrijvers. Het gemist, of gewoon even je geheugen opfrissen en nagenieten? Lees vooral met Lood mee.